K I D N A P I N G – 2KIM
P.37 : Hope in the End..
“จะ..แจจุง..น่ะ..นายกำลังจะทำอะไร..ฮึ่ก!!” น้ำเสียงเล็กสั่นเทาเอ่ยถามผู้ชายร่างสูงตรงหน้าที่จู่ๆก็เดินหันหลังกลับและเดินหายไปในความมืด ทิ้งให้คนตัวเล็กยอมรับชะตากรรม ติดอยู่ในลิฟต์ที่เคยไฟไหม้ตัวนี้ที่ไม่รู้ประวัติว่า
เหตุใดมันถึงมีรอยมือดำๆมากมายติดอยู่ที่ผนังกระจก..เมื่ออยู่ในความมืด..สลัวที่แสงไฟจากด้านนอกส่องสะท้อนเข้ามา..เห็นชัดราวกับภาพ 3 มิติ 3 D เสียอีก!
ตอนนี้คนตัวเล็กนั่งหมดความหวังอาลัยตายอยาก..
อยู่ในลิฟต์มืดสลัวอย่างคนหมดแรง..
จนแทบจะหมดลมหายใจ..
เมื่อออกซิเจนในห้องแคบๆนี้เริ่มจะขาดหายไป..
ความหวาดกลัวในจิตใจเริ่มมีขึ้นมา..เมื่อมองไปข้างๆรอบกายกลับไม่พบใครสักคน..
แต่ทว่า!!!
“ตุ้บ!!!!”ร่างเล็กสะดุ้งเฮื่อก!!! ลุกพรวดขึ้นมาทันที!!!
เสียงอะไรบางอย่างร่วงลงมาจากด้านบนของลิฟต์มีบางอย่างตกลงมาจากข้างบน!
ดวงตาเล็กเรียวเบิกตาโตกว้างขึ้น เงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน ใจดวงน้อยเต้นระส่ำจนแทบจะกระหน่ำออกมา เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของคิม จุนซูดังสะท้อนก้องในความมืด เนื้อตัวมันรู้สึกวาบชาไปหมด แถมพิษไข้จากบาดแผลก็กำลังเริ่มเล่นงาน มันไม่มีอะไรจะเลวร้ายไปมากกว่านี้อีกแล้วล่ะ!!!
“กึ๊ง!!!!!”เสียงลิฟต์กระชาก เริ่มทำงานทันที ไฟสีแดงเคลื่อนตัวเลื่อนไปที่ชั้น 4 ทันที
และดับพรึ่บกระแทกพื้นมาอยู่ที่ชั้น 2 เหมือนเดิม!!
“โคร่มม!!!! ตึ้ง!!!!”
“อ๊า!!!! ฮื่อออๆ แจจุง!!!! กลับมา!!! “สองมือเล็กทุบประตูลิฟต์อย่างแรงทันที ทว่า หากต้องถูกขังอยู่ในลิฟต์มรณะโดดเดี่ยวเพียงเช่นนี้ขอตายเป็นผีด้วยฝีมือไอ้บ้าโรคจิตนี่เสียยังดีกว่า!
“ฉึ่ก!!!!”ใบหน้าหวานของจุนซูที่เอาหน้าแนบข้างชิดกับประตูลิฟต์ผงะหน้าหนีกระชากร่างของตัวเองให้ออกห่างจากบริเวณประตูลิฟต์นรกนี่ทันที!!!
เมื่อปลายคมของขวานคมกริบ!! ถูกฟันอย่างแรงจนมันทะลุแทบจะฝังอยู่บนใบหน้าของเหยื่อ ห่างเพียงแค่คืบ.. เมื่อประตูลิฟต์ที่สนิมแทบจับเขรอะมันเก่าและผ่านการเผาไหม้มาจากเมื่อคราวเพลิงใหญ่เผาวอดห้างดังจนมีคนสังเวยไปมากมายจนกระทั่งกลายเป็นตึกร้างจนถึงทุกวันนี้...
“ไง!!! หึหึ…ยังไม่ตายอีกหรอ!..”รอยยิ้มแสยะน่ารังเกียจยกยิ้มมุมปากออกมา ใบหน้าหล่อร้ายเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้าของจุนซูด้วยแววตาที่ไม่ต่างจากผู้ล่าจ้องมองเหยื่อนัก!
จ้องมองผ่านช่องว่างแคบๆที่เปิดแง้มมาเพียงนิดเดียว!
น้ำเสียงโทนต่ำแหบพล่าตวาดราวกับเสียงตะโกนออกมาเสียงดัง!!!
“ออกมา!!!”
สองมือหนาของแจจุงยกขวานขึ้นสูง ก่อนจะกดปลายคมขวานฟันลงมาอย่างไม่ยั้งมือ!! น้ำเสียงเล็กแหบแห้งของจุนซูกรีดร้องออกมาเสียงหลง!! สองมือเล็กเปื้อนเลือดของคิม จุนซูยกมือขึ้นกั้นใบหน้า อ้อนวอนกรีดร้องขอชีวิต!!!
พร้อมกับร่างเล็กถอยหลังพรืดๆลากตัวเองให้ยึดติดอยู่กับผนังห้องของห้องแคบสี่เหลี่ยมแคบนี้!!!
“ตึ๊ง!!!!”ประตูลิฟต์ที่สภาพไม่ต่างจากเศษเหล็กที่เต็มไปด้วยรอยขวานมากมายจากฝีมือของแจจุง..
เท้าแกร่งถีบประตูลิฟต์อย่างแรงให้เปิดอ้า!!!
ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาร่างเล็กของจุนซูที่นั่งกอดเข่าก้มหมอบซุกใบหน้าลงกรีดร้องร่ำไห้ราวกับคนเสียสติ!!
สองมือเล็กของจุนซูยกมือขึ้นปัดร่างกายเนื้อตัวของตัวเอง ดวงตาเล็กเบิกตาโตตกใจ เมื่อมองดูเนื้อตัวให้ชัดๆแล้วไม่มีบาดแผลที่เกิดจากคมขวานเลยสักนิด!!
“ยะ…อย่า! อย่า แจจุง..ฉันกลัวแล้ว~ ฮึ่ก..ฮื่ออๆ~”น้ำเสียงเล็กอ้อนวอนของร้องด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวจนสั่นระรัว ร่างเล็กถอยหลังกรูดจนกลายเป็นนั่งหมอบใบหน้าหวานส่ายหน้าไปมาทั้งที่น้ำตายังนองหน้า..
เมื่อเห็นคนร่างสูงย่างสามขุมเดินขึงเชือดเข้ามาพร้อมกับทำสีหน้าโรคจิตแววตาที่มองอย่างวิปริตคู่นั้น จ้องมองด้วยประกายแวววับ เสียงหัวเราะในลำคอหึหึ..ดังลอดในลำคออย่างชอบใจ..
ร้องขออ้อนวอนได้ไม่ทันเท่าไหร่..!!!
“ย่ะ…อย่า…อ๊อก!!! อึ่ก!!!!”ร่างเล็กของคิม จุนซูเหยื่อที่น่าสังเวชดิ้นพลั่กๆราวกับปลาขาดน้ำ เท้าเล็กเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยคราบเลือดถีบพื้นปูนเย็นเฉียบไปมา เมื่ออากาศซึ่งมีไว้ใช้หายใจกำลังจะหมดไป..
ใบหน้าหวานแดงก่ำจนเขียวซีดแทบจะทันที เมื่อฝ่ามือหนาของแจจุงกระตุกเชือกที่รัดคอของคนตัวเล็กอย่างแรง!!
จนร่างเล็กถูกกระชากจนตัวลอย..ก่อนจะล้มลงและถูกเชือกลากครูดไปกับพื้นปูน!!
“ฮ๊ะ!!! อ๊อก…อ่ะแค่ก!! แค่ก!!”เสียงหอบหายใจทางปากดังออกมา เมื่อเริ่มรู้สึกแน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออก..นิ้วเรียวเล็กสอดนิ้วไว้ระหว่างช่องว่างของเส้นเชือก สองมือเล็กยกมือขึ้นมาดึงกระชากเชือกที่ลำคอขาวที่กำลังแดงเป็นเส้นเชือกไม่ให้มันรัดคอของตนแน่นไปมากกว่านี้!!!
ร่างเล็กของจุนซูยันขืนตัวไว้กับพื้น ฝ่ามือเล็กเกาะแน่นไว้กับขอบประตูห้องแต่ทว่า!!
“ปึ่ด!!!! อ๊า!!!!!”มือหนากระชากเชือกในมือที่กำแน่นอย่างแรง จนฝ่ามือเล็กของคิม จุนซูหลุดออกจากการเกาะรั้งขอบประตูทันที!!
ดวงตาเล็กเรียวเริ่มพร่ามัว ในหัวมันปวดตุ้บๆเสียงหัวใจของคิม จุนซูเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง ความหวาดกลัวในจิตใจค่อยๆกัดเซาะกัดกินความหวังภายในใจจนมันแทบหยุดเต้น!!!
เมื่อภาพตรงหน้าช่างไม่แตกต่างกับห้องนรกรูหนูนั่นเลยสักนิด!!
ทันทีที่เหยื่อตัวน้อยที่น่าเชือดถูกผลักเข้าไปในห้องนั้น!!!
“ปล่อย!! ปล่อยฉันนะ…ไอ้สารเลว!!! ฮึ่ก!! ฮื่อออๆๆๆ”สองมือเล็กของจุนซูทุบตีร่างสูงของคนโรคจิตตัวสูง ใบหน้าหล่อเหลาแต่ร้ายกาจของแจจุง จ้องมองแววตาเล็กสั่นรื้นของคิม จุนซูด้วยแววตาเหี้ยมทันที!!
“ฉันจะกลับบ้าน!! เกลียดที่นี่..ฉันเกลียด~…”น้ำเสียงเล็กกลืนก้อนสะอื้นและคำโวยวายงี่เง่าลงในลำคอทันที เมื่อฝ่ามือหนายกมือหนาขึ้นมาบีบที่ลำคอขาวของคิม จุนซู..และยกจนร่างเล็กของจุนซูลอยขึ้นติดกับผนัง!!
“พลั่ก!!!! โอ๊ย!!!”
“ฮื่อออ…ฮึ่ก!!!”จุนซูกรีดร้องออกมาเสียงดังทันที ราวกับเด็กน้อยๆที่หวาดกลัวกับสถานที่ที่ฝังใจในความกลัว..หวาดกลัวจนจับจิต~
…กับความโรคจิตที่จะได้รับ!! ~
ฝ่ามือข้างหนึ่งของแจจุงที่ละมือออกมาจากคอขาวของจุนซูที่มีเลือดซิบไหลถลอก นิ้วชี้เรียวยกขึ้นมาแตะที่บริเวณริมฝีปากบางร้อนเจ้าเล่ห์ร้ายที่ยกยิ้มมุมปาก..น้ำเสียงนุ่มทุ้มโทนต่ำแสร้งพูดคำหวานออกมา..
“จุ๊ๆ…ชู่วส์…เงียบสิที่รัก~”
“คิดถึงบ้านหลังเก่า..ของเรามั้ย..หึหึ~”ดวงตาเรียวคมกริบสีดำของแจจุงจ้องมองไปที่ดวงตาเล็กกลมเรียวแข็งกร้าวของคิม จุนซูที่จ้องเขม็งคนโรคจิตตรงหน้าด้วยสายตาที่ชิงชัง..น้ำเสียงเล็กแหบจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบพูดแผ่วเบาไปที่ข้างๆหูของแจจุงว่า..
“ฉัน..จะฆ่าแก….”
“ไอ้โรคจิต..สารเลว..”
ใบหน้าหล่อค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของจุนซูในขณะที่ดวงตาของคนทั้งคู่ยังคงจ้องมองกันอยู่..
แววตาคมที่เคยแสร้งทำสีหน้าแววตาอบอุ่นในแบบคิม แจจุงที่เหยื่อหน้าโง่ต้องการตวัดสายตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที ราวกับตาต่อตา ฟันต่อฟัน!!
“ถ้าคิดว่าทำได้..ก็ทำสิ..หึหึ..”
“เหยื่อของฉัน..~”รอยยิ้มเยาะมุมปากยกยิ้มขึ้นเย้ยหยันอย่างสะใจ..เขาไม่เคยเกรงกลัวคำพูดข่มขู่อันไร้ประโยชน์ของคิม จุนซูเลยสักนิด..
“อยากจะตายคาอ้อมกอด..”
“ของฉันอีกมั้ย…หืม..ของเล่นไร้ค่า…”สองมือเล็กผลักดันอกหนาที่แนบตัวเข้ามาเบียดชิดร่างเล็กของตนทันที!!!
ราวกับรู้ลึกถึงจิตใจของอีกฝ่ายทันที!! เมื่อจ้องมองลึกเข้าไปในแววตาเปล่งประกายโรคจิตของคิม แจจุงทันที!!
เสียงลมหายใจของคิม จุนซูหายใจสะดุด!
เมื่อเห็นใบหน้าหล่อขาวเนียนของคิม แจจุงเงยหน้าขึ้นและสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆตามวิสัยของพวกโรคจิต…นั่นคือการเตือนภัยว่าอันตรายกำลังจะมาถึงตัวโดยที่ไม่รู้ตัว!!
“หมับ!!!”สองแขนแกร่งคล้องเอวเล็กของคิม จุนซูให้มาแนบตัว!! ในขณะที่ร่างเล็กของคิม จุนซูขัดขืนสุดขีด แม้เรี่ยวแรงที่แม้แต่จะตะโกนยังแทบไม่มี ยิ่งขยับตัวรุนแรงต่อสู้ขัดขืนไอ้บ้าโรคจิตนี่แรงเท่าไหร่ ร่างกายที่บอบช้ำด้วยบาดแผลก็เจ็บปวดราวกับชิ้นส่วนในร่างกายมันแทบจะหลุดออกมา!!
“ฉันสัญญา..ถ้านายไม่ตายคาอกฉัน!”
“นายจะรอด…”น้ำเสียงโทนต่ำนุ่มทุ้มข้างหูที่น่ารังเกียจกระซิบแผ่วเบามาที่ข้างใบหูเล็ก..
“แกมันชั่ว!!! ไอ้สารเล…”
“ตุ้บ!!!!”กำปั้นหนักทุบลงไปที่ท้องน้อยของคนตัวเล็ก..จนคิม จุนซูงอตัวและทรุดล้มตัวลงไปนอนกับพื้น..ใบหน้าหวานทำสีหน้าทรมานเมื่อมันรู้สึกเจ็บและจุกที่หน้าท้องเหลือเกิน..
“เงียบปากพล่อยๆของนายซะ…”
“บอกฉันสิ..ว่านายชอบแบบไหน…”
“แทบท้าทายจนลืมหายใจ…”
“หรือว่าซาดิสต์จนจิตหลุด..หึหึ..”
ใบหน้าหวานไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะส่ายหน้าไปมา ดวงตาเล็กเรียวที่คลอรื้นไปด้วยน้ำตา กรอกสายตาไปมา ในขณะที่อีกฝ่ายก็ตัดสินใจเออเองให้เลยว่า…
“หึหึ..แต่ฉันคิดว่า..”
“อย่างนาย..น่าจะชอบแบบหลังนะ..เพราะฉันว่า..”
“มันคงจะสนุกดี..หึ!~”รอยยิ้มชั่วร้ายที่ผุดยิ้มบนใบหน้าหล่อร้ายของแจจุงให้ดูร้ายกาจขึ้นไปอีก..น้ำเสียงหัวเราะโทนต่ำในลำคอกับไอ้หมอกควันไอดำมืดๆนี่มันช่างเหมาะกับเขาเสียเหลือเกิน..แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความหล่อในแบบดาร์คๆของเขาลดลงเลย!
ร่างเล็กของจุนซูที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวหม่นเปื้อนเลือดถูกแกะกระดุมออกจนเผยให้เห็นแผ่นอกขาวที่น่ากรีดเป็นริ้วๆเป็นเกียรติแก่ผิวสวยๆของเหยื่อตัวน้อยนี่บ้าง..
“อย่า!!! อื๊ออออ….”ร่างเล็กดิ้นไปมา พร้อมกับทำท่าจะยันตัวขึ้น!! แต่ก็ถูกฝ่ามือหนาของแจจุงปิดปากของจุนซูไว้!! ร่างสูงขึ้นคร่อมนั่งทับร่างเล็กของคิม จุนซูไว้เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กได้มีโอกาสดิ้นขัดขืนและหลบหนี!!
ใบหน้าหล่อก้มหน้าลงไปกระซิบข้างๆใบหูเล็กของคิม จุนซู …
“เก็บแรงไว้ร้องครางเสียงดังๆให้ฉันฟังดีกว่า..”
“หึ..ว่ามั้ย..ที่รัก~” ใบหน้าหวานของจุนซูส่ายหน้าไปมาช้าๆดวงตาเล็กเรียวกรอกตาไปมาเพื่อหาทางออก..มองหาอาวุธที่จะฉุดชีวิตของตนให้ขึ้นออกมาจากขุมนรกตายทั้งเป็นนี่ให้ได้!!
“ไม่!!!...”น้ำเสียงเล็กแหบแห้งตวาดแข็งกร้าวออกมาเสียงดัง!!!
แต่นั่นมันไม่ได้เข้าไปอยู่ในหัวของผู้ชายโรคจิตคนนี้เลยสักนิด!
มือหนาข้างหนึ่งแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของตนออก..ก่อนจะเหวี่ยงมันลงปลายเตียง..เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแกร่งสมส่วนขาวเนียน รอยสักที่เคยคิดว่ามันหายไปผุดขึ้นมาที่อกซ้ายของแจจุง ราวกับว่ามันไม่เคยหายไป…ภาพที่คิม จุนซูมองเห็นนั่นคือ คิม แจจุง ไอ้ผู้ชายโรคจิตแสนร้ายกาจที่ตนเกลียดชังเสียมากมาย!
กางเกงยีนต์สีเข้มถูกปลดกระดุมออก..จนเผยบางอย่างที่กำลังแข็งตั้งชันขึ้นสู่สายตาดันเนื้อผ้ากางเกงชั้นในจนมันตุง ทุกขั้นตอนผ่านไปอย่างไม่เร่งรีบ..
ในขณะที่คนตัวเล็กดิ้นสะบัดกายแรงๆเท้าเล็กถีบเท้าดิ้นพลั่กๆไปมาจนผ้าปูที่นอนสีดำเข้มมันวาวยับย่นยู่ยี่ไปมา!
เมื่อร่างหนาค่อยๆเคลื่อนกายลงมาโถมทับตัว ใบหน้าหล่อซุกเข้าไปในซอกคอขาวของคิม จุนซูซุกไซร้สูดดมความหอม พร้อมกับฝ่ามือหนาคลึงบีบขยำอกบางของจุนซูอย่างเมามันส์!
ร่างเล็กดิ้นบิดกายด้วยความกระสัน..เมื่อใบหูเล็กถูกงับเบาๆริมฝีปากเล็กเชิดขึ้นเปล่งเสียงครางออกมา..ใบหน้าหวานของจุนซูเลื่อนเข้าไปใกล้ๆใบหูของคนร่างสูงพร้อมกับกระซิบเรียกชื่อแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงกระเส่า..
“แจจุง….”รอยยิ้มมุมปากของแจจุงยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ..เมื่อได้ยินเสียงหวานกระซิบเสียงสั่นเรียกชื่อของตน แขนแกร่งสอดกอดคล้องเอวเล็กของจุนซูให้กระชับเข้ามาแนบตัว!! เพื่อที่จะเริ่มต้นบทเร่าร้อนที่จะสอนให้คนตัวเล็กให้จดจำรสรักเก่าที่คุ้นเคย..
“ไปตายซะ!!! ไอ้สารเลว!!!”รอยยิ้มมุมปากที่มาพร้อมกับแววตาแข็งกร้าวของคิม จุนซูตวัดสายตาจ้องมองคนร่างสูงด้วยแววตาที่เกลียดชัง!!
ฟันคมซี่เล็กกัดฝังเขี้ยวลงไปที่ไหล่หนาแข็งแกร่งขาวเนียนของคนร่างสูงแจจุงทันที!!
“กร๊อบ!!! โอ๊ย!!!!”นิ้วเล็กเรียวข่วนใบหน้าของแจจุงอย่างแรง!! เท้าเล็กใช้แรง
เฮือกสุดท้าย ถีบลงไปที่กลางท้องแกร่งแบนราบเต็มไปด้วยซิคแพคของแจจุงทันที!!!
“พลั่ก!!!!”ร่างสูงล้มเซลงไปจนตกเตียง!
ฝ่ามือเล็กดึงกระชากกางเกงของตนขึ้นมาใส่! พร้อมกับร่างเล็กกระโดดลงไปจากเตียง ขาเรียวเล็กกำลังจะวิ่งก้าวเท้าออกไปจากห้องนรกโสโครกนี่ได้!!
แต่ทว่า!!!
“หมับ!!! โคร่ม!!!”ฝ่ามือหนาของแจจุงจับหมับที่ข้อเท้าเรียวของจุนซูและดึงกระชากจนร่างเล็กของจุนซูล้มคะมำหน้าคว่ำลงไป..เลือดกำเดาสีแดงสดหยดไหลออกมาจากจมูกเล็กของคิม จุนซู…อาการแสบร้อนที่โพรงจมูกมีขึ้น..ราวกับถูกกระชากลงขุมนรก!!
ดวงตาเล็กของจุนซูเบิกกว้าง!!!
ใบหน้าหวานนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด
“ชอบร่านแบบแรงๆใช่มั้ย..หึ๊อีเสแสร้ง!!”
เมื่อฝ่ามือหนาของแจจุงจับกระชากดึงผมของคนตัวเล็กให้ลุกขึ้น!! และเหวี่ยงร่างเล็กจนไปกระแทกกับเตียงนุ่มๆที่พื้นล่างมันแข็งจนร่างเล็กลงไปนอนจุกบนเตียง!
“ฟรึ๊บ!!! ฉันเกลียดแก!!!! คิม แจจุง!! ”
สองมือเล็กของจุนซูยกขึ้นมาข่วนใบหน้าของคนร่างสูง..ถ้อยคำด่าทอสาปแช่งตวาดใส่หน้าของคนร่างสูงแทบจะกลายเป็นเสียงกรี๊ดหวีดเสียงแหลมของจุนซู…เมื่ออารมณ์ขีดสุดที่ควรจะหวาดกลัวของคิม จุนซูดิ้นหลุดผึงจนสติแทบหลุดแล้ว!!
ราวกับหมาจนตรอกคิม จุนซูใช้แรงทั้งหมดที่มีต่อสู้ขัดขืนถีบ ข่วนร่างสูงจนหน้าอกหนาของคนร่างสูงขึ้นสีเลือดซิบๆเป็นทางยาว!!
“งั้นแกก็เกลียดฉัน..ให้ตายไปเลย!!!!”แววตาคมถลึงตาใส่ใบหน้าหวานของจุนซู ฝ่ามือหนาผลักร่างเล็กของจุนซูให้ยึดติดกับเตียง!! ฝ่ามือหนากดทับไปแรงๆที่ข้อมือเล็กของจุนซู..
“แคว่ก!!!! “เสื้อเชิ้ตสีหม่นจนแทบจะกลายเป็นสีเทาถูกดึงกระชากขาดวิ่นจนแทบไม่มีชิ้นดี!!
ร่างสูงโถมทับเข้าใส่ร่างเล็กของจุนซูทันที ไม่มีบทเล้าโลมมีแต่การร่วมรักเหมือนตอนแรกที่คิม จุนซูได้เจอ ไร้ซึ่งความนุ่มนวลมันมีแต่ความดุเดือดป่าเถื่อนและรุนแรงถึงขีดสุด..
ฝ่ามือหนาที่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กดึงกระชากข้อเท้าเล็กดึงร่างเปลือยเปล่าของคิม จุนซูเข้าหาตัว!!
อย่างแรง!!
“ฮึ่ก!!!! อ๊า!!!”ก้นอิ่มทั้งสองข้างถูกกำแน่นบีบจับแยกออก สะโพกหนากดลงไปหาช่องทางปิดสนิทที่ไร้น้ำหล่อลื่นใดๆทั้งสิ้น!
แก่นกายที่แข็งโตดันลึกกระแทกเข้าไปทันที!! ดวงตาเล็กของจุนซูเบิกโพรงเสียงเล็กกรีดร้องออกมาเสียงดัง!! ภายในร่างกายที่กำลังร้อนระอุคุในแรงอารมณ์โมโหของแจจุงกำลังพลุ่งพล่านสติที่มีมันถูกบดบังไปด้วยความโกรธ!!
กระหน่ำขยับสะโพกหนาแทงกายเข้าหาคนตัวเล็กอย่างไม่บันยะบันยัง เสียงเล็กแหบพร่าของจุนซูกรีดร้องเสียงกระเส่าที่ระคนปนมากับความเจ็บปวดมีขึ้น เมื่อมันรู้สึกเสียวกระสันจนร่างเล็กดิ้นพล่านทุบตีคนร่างสูงอย่างบ้าคลั่ง!!
แขนแกร่งสอดกอดพาดเรียวขาเล็กของจุนซูทั้งสองข้างเข้าเอว!! แกนกายร้อนมุดเข้าไปจนสุด..ใบหน้าหล่อขาวเนียนที่มีเหงื่อใสเกาะอยู่บนใบหน้าเชิดและสะบัดหน้าขึ้น
เมื่อช่องทางด้านหลังของคิม จุนซูที่กำลังถูกอัดแน่น บีบแกนเนื้อร้อนของเขาจนรู้สึกเจ็บไปหมด!!
“อ๊ะส์!! แฮ่ก…ฮึ่ก!! ฮื่อๆ..อ๊าสส…”ใบหน้าหวานของจุนซูนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อรู้สึกเจ็บจนร่างกายนี้แทบแหลกเป็นเสี่ยงๆ..
แถมเลือดที่ไหล่ซ้ายก็ค่อยๆไหลซึมออกมา..
น้ำตาใสไหลพราก..ออกมา..เมื่อมันรู้สึกเจ็บจนเกินจะทน!
“ผ่อนคลายสิ…แล้วนายจะไม่เจ็บ..”แววตาคมจ้องมองใบหน้าหวานของคิม จุนซูด้วยสายตาที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าหล่อก้มลงมาหาเหยื่อตัวน้อยของเขา..
ริมฝีปากร้อนก้มลงจูบริมฝีปากอิ่มของคนตัวเล็กที่นอนหายใจเสียงกระเส่าใต้ร่าง..ลิ้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำของคนตัวเล็ก บดขยี้อย่างเร่าร้อนเมามัว ฝ่ามือหนาเลื่อนไล้ลงมากอบกุมกระชับแก่นกายเล็กของจุนซูรูดขึ้นลงไปมา..
“อ๊ะส์!! อึ่ก…อืมม..อื้ออ..”ร่างเล็กของจุนซูสะดุ้งพรวด!! เมื่อความรู้สึกเสียวแปล๊บแบบมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านพล่านไหลไปทั่วร่าง..ใบหน้าหวานเชิดหน้าขึ้น..เรียวลิ้นเล็กถูกลิ้นร้อนอ่อนนุ่มชุ่มน้ำลายไล่ดูดดึง..ลมหายใจของคนตัวเล็กสะดุดทันที!!!
เมื่อถูกแรงกระทุ้งจากด้านล่างกระแทกกายหนักๆร้อนๆที่ช่องทางด้านหลัง..เสียงแหบพล่าโทนต่ำของแจจุงเปล่งเสียงความสุขออกมา..
“อ้าส….จุนซู…อ่ะส์ ๆๆ!! แฮ่ก!! อ้ะส์!!!”
เขาสามารถเข้าไปสำรวจความร้อนอ่อนนุ่มที่ดูดกลืนกายแกร่งของเขาลึกขึ้น ลึกขึ้น..เวลาที่ถูกตอดรัดเขาแทบจะสำลักความสุข..
“อ๊ะสๆ!!! ไม่..แฮ่ก!!! แจจุง!! ฮื๊อ…ปล่อย!!!! อ๊า..”จังหวะกดกายโหมกระหน่ำของแจจุงก็เริ่มแรงขึ้น แรงขึ้น !!!
เมื่อได้ยินน้ำเสียงหวานเล็กพูดเสียงกระเส่าเรียกชื่อของตน!
ราวกับเติมเต็มบางส่วนที่ขาดหายในจิตใจ..
ตอนนี้เขามีตัวตน…
“แฮ่ก!!! แจจุง..ได้โปรด..ฮึ่ก!! ฮื่ออ อ๊ะ!! อ๊ะๆ!!!”แขนแกร่งกอดรั้งกระแทกกายเข้าใส่ร่างเล็กของจุนซูจนร่างทั้งสองร่างกอดกันแนบชิดแนบสนิทแทบไร้ช่องว่าง!
“ อ๊าส์!!! แฮ่ก!! อ้าส์!!! จุนซู!! “เสียงหอบหายใจกระเส่าเอ่ยเรียกชื่อของจุนซูเสียงระรัว เมื่อเขากำลังจะถึงจุดสูงสุดของความต้องการ!
ร่างเล็กของจุนซูสั่นไหวไปตามแรงกระแทก! ใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง เสียงหอบหายใจดังก้อง..ที่คลอเคล้ากับเสียงน้ำเฉอะแฉะในช่องทางนั้นดังพร้อมกับเสียงเนื้อกระทบกันจนผืนเตียงสั่นไหว~!!
ใบหน้าหวานเชิดใบหน้าขึ้น..เสียงหวานครางแหบพร่าดังกระชั้นชิดแทบลืมหายใจ
เมื่อแจจุงโหมกระหน่ำสอดใส่กระแทกกายลึกๆหนักเข้ามาที่ช่องทางเล็กสีแดงก่ำที่เลือดสีสดไหลปนมากับคราบน้ำหล่อลื่นสีขาวที่เคลือบแกนกายร้อนแข็งดั่งเหล็กเสียดแทงเข้าระรัวเร็วๆเน้นๆอย่างบ้าคลั่งในแรงอารมณ์ที่กำลังจะสิ้นสุด!!!
“อ้ะส์!! อ้าสๆ!! อ้าส์!!!!”
“ตึ่ก!!!! กึ่ก!!!!”แกนกายร้อนที่ใหญ่ยาวกระแทกกายลึกจนเข้าสุดช่องทางของเหยื่อตัวน้อยของเขาอย่างแรง!!!
สองแขนแกร่งกวัดกอดร่างเล็กของจุนซูแน่น!!!
“อ๊า!! ฮ๊ะๆ อ๊ะส์!!! อ๊าสสสส!!! “ดวงตาเล็กของจุนซูเบิกโพลง!! เสียงเล็กแหบพล่าตะโกนออกมาจนสุดเสียง!!! เล็บสวยจิกที่อกหนาของแจจุงบนรอยสักเป็นทางยาว..
ก่อนจะฟุบใบหน้าลงไปบนอกหนาของแจจุง…
และแน่นิ่งไป..
“อ้าส์!!! ..แฮ่ก..อ้ะส์!!”ใบหน้าหล่อเงยหน้าขึ้นช้า ริมฝีปากร้อนอ้าปากพ่นลมหายใจไอร้อนออกมา..เสียงหอบกระชั้นค่อยปรับระดับลง..สะโพกหนาดันกายเข้าไปลึกอีก เพื่อปลดปล่อยคราบน้ำกามแห่งความสุขสีขาวสดพวยพุ่งทะลักออกมาจากช่องทางของเหยื่อตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าตายหรือสลบออกมาพร้อมกับลิ่มเลือดสีแดงสด เมื่อช่องทางนั้นของคนตัวเล็กบอบช้ำเหลือเกิน..
“แว๊บ!! ซ่า….ซ่า!!!! “
แล้วภาพทุกภาพในจอภาพมอนิเตอร์กลายเป็นเส้นขีดสีดำคลื่นซ่าไร้ภาพทันที! ราวกับการรับสัญญาณภาพถูกตัดขาดหายไป!!
“แว๊บ!!! ครื่นนน...ซ่า!!” สัญญาณภาพที่หายไปผุดขึ้นมาในจอมอนิเตอร์อีกครั้ง..
เป็นภาพของคนร่างสูงนั่งกอดร่างของใครคนหนึ่งอยู่บนเตียงในห้องๆหนึ่งที่มืดสลัว..
ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าสะอาดตา ไหล่ซ้ายเต็มไปด้วยผ้าก็อตสีขาวพันไว้เป็นอย่างดี..
แต่แววตาที่สองดวงตาคู่เล็กนั้นช่างเหม่อลอย..แววตาที่เคยเปล่งประกายและแข็งกร้าวหายไปเหลือแต่แววตาด้านๆที่ไร้แววตา..
ร่างสูงผิวขาว ผมสีดำสนิทสวมกอดร่างเล็กของจุนซู..ใบหน้าหล่อของแจจุงแนบวางคางลงบนไหลซ้ายของจุนซู…
วงแขนแกร่งกอดกระชับร่างเล็กของจุนซูแน่น..ราวกับกลัวว่าใครจะมาพรากเหยื่อของเขาให้แยกจาก..กอดแน่นจนร่างเล็กกระดูกแทบแตกสลาย~
“จุนซู..ฉันเคยบอกนายแล้วว่า….” รอยยิ้มมุมปากแววตาเปล่งประกายโรคจิตยิ้มอย่างสุขสม..น้ำเสียงนุ่มทุ้มโทนต่ำของแจจุงพูดกระซิบแผ่วเบาที่ข้างๆหูเล็กของเหยื่อตัวน้อยของเขาว่า…
“นาย..”
“จะต้องอยู่…กับฉัน…”
“ตลอดไป…”
คำพูดสุดท้ายของผู้ชายโรคจิตที่ทำให้น้ำตาใสไหลเผาะลงมาที่แก้มเนียนใสของจุนซูทันที..พร้อมกับเสียงหัวเราะโรคจิตโทนต่ำของผู้ชายโรคจิตคนแรกและคนสุดท้ายที่ลักพาตัวคิม จุนซูมาหัวเราะอย่างโรคจิต..ดังก้องในห้องที่ปิดตายไร้ผู้ใดได้เข้าไปกร้ำกรายอีกตลอดกาล…
“ไปฆ่าไอ้แก่กับฉันมั้ย..แล้วเราจะมีความสุขด้วยกันตลอดไป..”
THE END…
อ่า..อ่านเสร็จแล้ว แวะไปเม้นท์ หรือกระหน่ำกระทืบ ไรท์ เอ๊รรยยย ไลค์ >3<
ได้นะ ณ ที่นี่ ขอคอมเม้นท์ ชื่นนนใจ...ให้สมกับที่ไรท์และรีดเดอร์อยู่เคียงข้างมาด้วยกัน
เกือบจะครบ 1 ขวบบบ..
ด้วยเน้อ...ที่นี่... http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=793761&chapter=37
ขอบพระคุณอย่างมากมายค่า ที่ติดตามอ่านกันจนจบบบ
คัมซาฮัมนีดา...ดาดัม..ดาดาามมมม...
หัวข้อ Jaesu,TVXQ Fic,Fic 2kim nc,Fic Jaesu nc, ชนิด ผู้ใหญ่ (Adult)
ø» Chapter 32 :: PASSION PSYCHO --
“ฟรึ่บ!!~”ฝ่าห่มผืนหนาถูกกระชากเหวี่ยงลงจากเตียง...ไม่รอให้ร่างเล็กขัดขืน..ร่างสูงของชอง ยุนโฮขึ้นคร่อมร่างเล็กของจุนซูทันที...
“ฮื่ออ...อื้อออ~ “ดวงตาเล็กเรียวของจุนซูเบิกตาโตขึ้น..สองมือเล็กปัดไปมา..แต่ก็ถูกฝ่ามือหนาจับล็อคขึงพืดชูไว้เหนือหัวของจุนซู..
“จ๊วบบ~ จุ๊บบ...อืมม..อึ่กส์! .แฮ่ก!~ อื้ออๆ อื้มมม”เสียงหายใจไม่ทันดังขึ้นคลอเคล้ากับเสียงจูบจาบจ้วงรุนแรง ที่กำลังโรมรันเกี่ยวลิ้นเล็กหวานลิ้นให้หยุดหลีกหนีการไล่ล่ากวาดชิมลิ้มรสเรียวลิ้นเล็กให้วกกลับมาหยอกล้อที่โพรงปากอบอุ่นร้อนชื้นนี่บ้าง...
ดวงตาเล็กเรียวของจุนซูแฉะชื้นไปด้วยคราบน้ำตา...ข้อมือเล็กขาวเนียนเริ่มขึ้นเป็นรอยแดงช้ำ..สัมผัสเจ็บจี๊ดเสียวแว๊บเกิดขึ้นที่ข้อมือเล็กเมื่อคนร่างสูงทิ้งน้ำหนักตัวลงไปที่ฝ่ามือที่กดทับฝ่ามือเล็กไม่ให้ขัดขืนมาข่วนจิกทุบตีเขา...
“ฮึ่กส์!!~ อ๊ะ....”ใบหน้าหวานเชิดหน้ากระตุกสะดุ้งพรวด! สัมผัสเสียวซ่านเกิดขึ้นที่ลำคอขาวเนียน..จมูกโด่งซุกไซร้สูดดมความหอมจากกลิ่นกายเล็กของจุนซูทั้งซ้ายและขวา..ริมฝีปากร้อนผ่าวชุ่มฉ่ำด้วยน้ำลายกดจูบ..สร้างรอยขบเม้ม..รอยจูบรอบคอขาวเล็กที่ขึ้นสีกุหลาบสีเลือดห้อจางๆผุดขึ้น ลามลงมายอดอก...
“ฮ๊ะ..อ๊า~ แฮ่ก!~ อย่า..อึ๊กส์! ยุน..ยุน..ได้โปรด..หยุด..ฉันไม่...”น้ำเสียงหอบเหนื่อย..แผ่วเบาแทบจะกลายเป็นเสียงครางร้องเรียกชื่อของคนตรงหน้า เพื่อให้หยุดการกระทำ...
“ฟรึ่บ!...”นิ้วเรียวยาวเกี่ยวดึงกระชากเน็คไทด์สีเข้มสายยาวที่ลำคอเลื่อนลงมาจนมันหลุดติดมือมา...มือหนาข้างหนึ่งของแจจุงผู้ชายโรคจิตที่แฝงตัวเป็นยุนโฮ..ละการกระทำปล่อยมือหนาจากการจับกุมข้อมือเล็กของจุนซู
ร่างสูงที่ขึ้นนอนคร่อมทับแนบชิดสนิทกับร่างเล็กของจุนซู เขาลุกขึ้นนั่งสองมือหนาขึงสายเน็คไทด์ยื่นมาจ่อที่ลำคอเล็กของจุนซู ใบหน้าหวานสั่นหน้าและส่ายหน้าไปมาช้าๆเสียงร้องสะอึกสะอื้นดังขึ้น...ภาพสะท้อนใบหน้าเหี้ยมของแจจุงแว่บสะท้อนเข้ามาในแววตาเล็กของจุนซูทันทีที่เห็นภาพเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกัน..
“ฟรึ่บ!! ~ หมับ!! อย่า..พรึ่บ!!... ”เน็คไทด์สีเข้มถูกนำมามัดผูกที่ดวงตาของจุนซูจนแน่น..
เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกกระชากถลกขึ้นจนมันกลายเป็นเกลียวพันกันแน่นผูกมัดที่ข้อมือเล็กของจุนซู...
ใบหน้าหวานของจุนซูส่ายหน้าไปมา..พร้อมกับร่างเล็กที่กำลังดิ้นขัดขืน เมื่อหวาดกลัวเหลือเกินว่าผู้ชายคนนี้กำลังจะทำอะไรกับตน...
“ฮึ่ก~ ยุนโฮ...ปะปล่อยฉันนะ..ฮื่อๆ~”ไม่มีเสียงตอบรับจากน้ำเสียงนุ่มทุ้มแสนอบอุ่นที่ฉันเคยได้ยิน..
การกระทำที่ไร้ความอ่อนโยน..แม้แต่จูบจาบจ้วงแบบนี้..
การบังคับฝืนจูบขึ้นคร่อมใช้กำลังเข้าใส่แบบนี้..
ชอง ยุนโฮที่แสนดีของฉันไม่เคยทำกับฉันแบบนี้.
“จุ๊บ!~ อึ๊~ อื๊ออ...แฮ่ก!~ แฮ่ก...”หน้าท้องขาวเนียนหดเกร็งหน้าท้องแน่น เมื่อสัมผัสชื้นแฉะลากไล้ลงต่ำลงมาเรื่อยๆจนได้ยินเสียงคนร่างเล็กที่นอนสั่นเสียวสะท้านใต้ร่างสะดุ้งเฮือก หอบหายใจสั่นระรัวออกมา หยาดน้ำตาสีใสไหลพร่ามัวออกมาเลอะแก้มเนียนใสผ่านเน็คไทด์สีเข้มที่ผูกปิดตา เมื่อตนไม่สามารถมองเห็นการกระทำของคนตรงหน้า..
ทุกอย่างรอบข้างมันมืดไปหมด..
ได้ยินเสียงที่นอนยวบยาบ..เสียงริมฝีปากร้อนผ่าวสัมผัสกดจูบลากไล้หยอกล้อกับเรือนร่างของตน ราวจงใจกลั่นแกล้งให้ทรมานเพิ่มความต้องการจากปรารถนาที่ซ่อนลึกให้เปิดเผยออกมา...
“หมับ~ อื๊ออ..อื้มมม.....”ฝ่ามือหนาเลื่อนลงไปจับส่วนอ่อนไหวของคนร่างเล็กที่มันกำลังแข็งชูขันขึ้นมาทันทีที่ถูกฝ่ามือหนากระตุ้น..ทั้งด้านล่างที่แกนกายเล็กถูกฝ่ามือหนาร้อนชื้นชักนำจังหวะดึงขึ้นดึงลงอย่างรัวเร็วจนแผ่นอกบางของคนร่างเล็กแอ่นอกขึ้น..ติ่งเนื้อสีชมพูอ่อนที่นุ่มนิ่มราวกับเยลลี่หวานล้ำเริ่มชูชันแข็งเป็นไตเมื่อถูกเรียวลิ้นร้อนผ่าวดุนดันดูดดึงเร่งเร้าสัมผัสวาบหวามจากจุดสัมผัสที่ทำให้จุนซูเสียวสะท้านจนต้องครางเสียงหวานสั่นเครือออกมา..
“อ๊า~ อา...อ่ะส์!~ “ใจดวงน้อยของคิม จุนซูเต้นแรงจนรู้สึกว่ามันเต้นกระหน่ำจนแทบจะระเบิด..เหงื่อใสไหลคลอแก้มเนียนสวยที่กำลังขึ้นสีระเรื่อสีแดงก่ำ..
ริมฝีปากอิ่มสีแดงสด..เพราะถูกบดขยี้จูบอย่างดูดดื่มเผยอริมฝีปากหอบหายใจแฮ่กๆ..พ่นไอร้อนสีขาวเป็นไอละอองฝ้าจางๆออกมา..
ผ้าปูที่นอนกำมะหยี่สีดำยับย่นยู่ยี่..เมื่อร่างเล็กดิ้นหนีสองแขนเล็กสะบัดแขนไปมาหมายจะดิ้นให้หลุด..และหนีพ้นจากเงื้อมมือของผู้ชายที่ชื่อชอง ยุนโฮคนนี้ที่ฉันไม่เคยรู้จักการกระทำเร่าร้อนที่กำลังป้อนแรงอารมณ์วูบไหวให้ทุกส่วนบนร่างกาย..
“จะหนีไปไหนล่ะ..จุนซู..หื๊มม...”น้ำเสียงนุ่มลึกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หากแต่สีหน้าแววตาที่อยู่ด้านนอกเน็คไทด์สีดำที่ผูกตาของคิม จุนซูแล้ว
สายตาที่จ้องเขม็งของชอง ยุนโฮที่ธาตุแท้คือ คิม แจจุงกลับจ้องมองคนร่างเล็กคิม จุนซูที่นอนแผ่กายเปลือยเปล่าใต้ร่างของตน ราวกับยั่วยวนให้ตนย่ำยีเสพสมอารมณ์หมายขยี้ให้เละอย่างที่ใจต้องการจะแก้แค้นร่างเล็กตรงหน้า..
ให้บอบช้ำ..จนขาดใจตายไปเลย!!
แววตาที่แสดงออกช่างขัดกับถ้อยคำอ่อนโยนแสแสร้งที่พ่นพูดคำหลอกหวานหูออกมา..ภายใต้ดวงตาดำขลับสีดำราวกับห้วงลึกของอเวจีมีแต่แววตาแห่งความแค้น เกลียดชังคนใต้ร่างเสียเหลือเกิน..
“หมับ!!~ ขวับ!!”ร่างเล็กของจุนซูถูกจับพลิกตัวให้อยู่ในท่านอนคว่ำแทบจะกลายเป็นท่าคลานสี่ขา..หากแต่ว่า..คนร่างสูงที่นอนกอดคร่อมทับอยู่ด้านหลัง..เมื่อร่างเล็กของจุนซูทำท่าจะคลานหนีลงจากเตียง ทั้งที่ดวงตาทั้งสองข้างมองไม่เห็น..
“ชึ๊บ!! ฟรึ๊บบบบ......”นิ้วเรียวแกะกระดุมกางเกงทำงานออก..ซิปกางเกงถูกรูดลงมา..เพื่อปลดปล่อยความรุ่มร้อนที่กำลังจะอัดแน่นออกมา..
มือหนาจับส่วนแข็งร้อนให้โผล่ออกมาจากกางเกง..มันขยายขนาดทันที เมื่อส่วนหัวสัมผัสกับสะโพกอวบอิ่มก้นนิ่มๆขาวเนียนของจุนซู..
ฝ่ามือหนาลูบไล้บีบเคล้นไปมาทั่วร่างของคิม จุนซู...เสียงร้องไห้ครางสะอื้นสั่นเครือของคนร่างเล็กไม่มีผลใดๆที่จะให้คนร่างสูงหยุดการกระทำอันป่าเถื่อน
หากแต่ว่า..มันยิ่งกลับเพิ่มแรงอารมณ์ทางเพศให้ต้องการมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม เมื่อได้ยินเสียงครางหวานสั่นสะท้านครางฮือใต้ร่าง...จนน่าทรมานให้ร้องดิ้นพล่านคาอ้อมกอดที่อยากจะกอดรัดแน่นให้ตายคามือ!
อุณหภูมิความร้อนในร่างกายของจุนซูขึ้นสูงขึ้น..สติอันน้อยนิดของคิม จุนซูเริ่มพร่ามัว..ความรู้สึกหนักตื้อๆมึนหัวตุ้บๆเกิดขึ้นกับคนร่างเล็ก..ที่นอนพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมา..
ในขณะที่กำลังถูกคนร่างสูงจับล็อคร่างเล็กไว้แน่น!
ฝ่ามือหนาเอื้อมมือขึ้นไปเปิดลิ้นชัก ในขณะที่มือหนาอีกข้างหนึ่งก็กำลังกอบกุมสะโพกอิ่มขาวเนียนบีบขยำไปมาราวกับคนมันมือ~
เขาหยิบขวดเจลหล่อลื่นขึ้นมา...นิ้วเรียวบีบหัวปั๊มกดจนสุด..น้ำใสๆข้นเหนียวหนืดกลิ่นหอมหวานไหลหยดย้อยลงมา...สัมผัสโดนช่องว่างที่ปิดแนบสนิท..
“แหม่ะ..แหม่ะ!”
“อ๊ะ~ ...”ร่างเล็กของจุนซูสะดุ้ง..เมื่อรับรู้ถึงสัมผัสรุกรานของนิ้วเรียวยาวที่กดหายจมลึกเข้าไปสำรวจช่องทางอ่อนนุ่มร้อนอุ่นแฉะที่เต้นตุ้บๆราวกับต้อนรับสัมผัสวาบหวามลึกทันทีที่นิ้วเรียวแหวกเข้าไป..ดันลึกเข้าไป..ดันเข้า- ออก เข้า ออก...จนช่องทางที่เคยฝืดเคืองเริ่มแทรกเข้าไปได้อย่างไหลลื่น...
“อื๊อออ...ฮึ่กส์!! อ๊า...เจ็บ...ฮ้า...ฮื่อออ~~~ “ใต้ผ้าผืนสีดำเน็คไทด์สุดหรู ดวงตาเล็กเรียวลืมตาโพลง ก่อนจะหลับตาแน่นจนน้ำตาสีใสไหลคลอออกมาระอาบแก้มขาวเนียนที่ใสจนขึ้นเลือดฝาด..
เมื่อสัมผัสอึดอัดแน่นแสบร้อนช่องทางนั้นมันกำลังสร้างความเจ็บปวดให้เรือนร่างเล็กขาวเนียนดิ้นพล่าน แม้จะมีของเหลวหล่อลื่นเปิดช่องทางแต่ช่องทางที่ห่างจากการสอดใส่กระแทกเข้าออกรุนแรงหลังจากที่ถูกคิม แจจุง ผู้ชายโรคจิตพรากบริสุทธิ์ครั้งแรกไป..ก็ไม่เคยมีใครได้ครอบครองเรือนร่างของคิม จุนซูอีกเลย..
นั่นเป็นความเข้าใจผิดมหันต์ของคิม แจจุงที่เข้าใจผิดคิดว่า..
คิมจุนซูคงจะเสร็จตกต้องเป็นเมียของชอง ยุนโฮไปแล้ว..อีแสแสร้งนี่มันมีอะไรกับไอ้หน้าโง่นั่นไปแล้ว..แกนี่มันร่านจริงๆ ถึงฉันจะฟันแกทิ้ง ..มันก็คงจะไม่ผิด..ในเมื่อแกก็ไม่ได้รักฉัน!
นั่นเป็นความคิดเองเออเองของเขาทั้งสิ้นที่มีอคติเลวร้ายกับคิม จุนซูที่จะไม่มีทางรู้เลยว่า ผู้ชายที่สวมกอดตนอยู่..คือผู้ชายคนแรกที่ตนรัก..และอยากจะเจอมากที่สุด
ถ้าไม่นับชอง ยุนโฮผู้ชายคนแรกที่แสนดีมีบุญคุณ ถึงแม้จะทำตัวโง่และน่าเบื่อในบางครั้งก็ตาม แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่ดี..ที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย..อบอุ่นเหมือนมีคนคอยคุ้มครองและตามใจ..
“อ๊ะ...ฉันเจ็บนะ!!~ ฮื่อออ..ยุนโฮ!! บอกให้ปล่อย...ฮื้ออๆๆๆ~”สองมือเล็กที่ถูกพันด้วยเสื้อเชิ้ตตัวบางสีขาวถูกคนมือหนาจับไขว้ไว้ไพล่หลัง..แขนแกร่งสอดรั้งใต้แผ่นอกเล็กราวกับสวมกอดกระชับไม่ให้คนใต้ร่างได้มีโอกาสดิ้นหนี..
ฝ่ามือหนาอีกข้างวางพาดไว้บนต้นขาขาวเล็กเรียวของจุนซู...คนร่างสูงขยับเขยื้อนตัวไปด้านหน้าทันทีที่ส่วนร้อนแข็งขืนของเขาพร้อมและจ่อรอที่จะเข้าไปกระแทกกายเข้าใส่ร่างเล็ก..ที่นอนหอบหายใจร้องไห้สะอื้นใต้ร่างของเขาแล้ว...
ฝ่ามือหนาแยกเรียวขาเล็กของจุนซูออก พร้อมกับจับสะโพกเล็กยกขึ้น..ฝ่ามือหนาผลักร่างเล็กของจุนซูให้นอนก้มหน้าคว่ำลงไปจมหายไปในกองผ้าห่มผืนโต..
ร่างสุงในชุดสูทขึ้นคร่อมร่างเล็กของจุนซู ร่างหนาแข็งแกร่งในคราบของชอง ยุนโฮ กดกายกระแทกส่วนร้อนใหญ่โตสอดแทรกเข้าไปในช่องทางเล็กของจุนซู กระแทกเข้าลึกจนมิดด้าม..ไม่รอให้คนร่างเล็กจุนซูเตรียมตัวรับสัมผัสเสียววาบแสบลึกแทบขาดใจ สะโพกหนาขยับสะโพกเร่งเร้าอย่างแรง..เร็วๆรัวๆอย่างแรง เสียงหอบของคนร่างเล็กจุนซูถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ
“ตึ่ก!! ตึ่ก...อ๊ะ!~ ฮ๊ะ...อื๊อๆ~ แฮ่กส์! อ๊ะ...”เสียงผืนเตียงสั่นสะเทือนเมื่อร่างด้านบนโถมกระแทกกายเข้าใส่..เสียงน้ำเฉอะแฉะที่ชุ่มฉ่ำดังขึ้น เมื่อเกิดการเสียดสีเข้าออก..ลมหายใจขาดห้วงดังขึ้น ภายในช่องท้องรู้สึกโหวงเหวง..เสียวซ่านพลุ่งพล่านจนรู้สึกเสียวปล๊าบไปทั่วแกนกายเล็ก..
ในขณะที่คนร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทที่ปลดแค่กางเกงเปิดเผยส่วนแกนกายเพียงอย่างเดียว ไม่ได้เปลือยเปล่าทั้งตัวแบบจุนซู ในตอนนี้ใบหน้าหล่อคมหลับตาเสียวซ่านส่งเสียงครางแหบพล่าแห่งความสุขสมในแรงอารมณ์ที่รุนแรงของเขาออกมา..สัมผัสตอดรัดจากช่องทางรัดตรึงของคนตัวเล็กใต้ร่างทำเอาเสียงครางทุ้มกลายเป็นเสียงแหบพร่าโทนต่ำออกมาโดยที่เจ้าของน้ำเสียงก็ไม่รู้ตัว..
สีหน้าท่าทางแววตาชองยุนโฮ ปลดปล่อยความจิตออกมา..เมื่อแววตาลุ่มลึกดวงตาสีดำขลับลอยคว้างเปล่งประกายแววตาออกมา ใบหน้าหล่อเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจช้าๆในขณะที่ฝ่ามือหนากอบกุมสะโพกขาวเนียนของจุนซูจับบีบขยำจนเป็นรอยมือหนาช้ำจนเขียว..
“อ๊า...แฮ่ก!~ อื๊ออ...อ๊ะๆ!~ ฮึ่ก...อึกส์!~ อาส์~ อย่า..ฮ้า!~”เรือนร่างแข็งแกร่งกอดกระชับร่างเล็กของจุนซูแนบแน่นจนแทบไร้ช่องว่าง..แผ่นหลังบางแนบสนิทกับอกหนา ท่อนเอ็นร้อนสอดยัดแน่นเข้าไปเชื่อมติดอยู่ในช่องทางสีหวานอย่างแนบแน่น ทุกครั้งที่ขยับกาย..
จะได้ยินเสียงครางหวานของจุนซูกระตุ้นความดิบเถื่อนในตัวของเขาให้ออกมา..จังหวะเร่งเร้าเร่งกระทุ้งกายเข้าใส่คนร่างเล็กเมื่อกำลังใกล้ถึงจุดปะทุดุเดือดที่จะปล่อยลาวาร้อนสีขาวแห่งความสุขออกมา!
“อื๊อออ..ปล่อยนะ!! ออกไป..ฮึ่ก!!ฮื่อออ...”คำพูดที่ตรงข้ามกับแรงอารมณ์กำลังสลับสวนทางกันกับความรู้สึกที่อยากจะปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสวาบหวามที่ชวนทำใจให้ไขว้เขวละลายไปในอ้อมกอดอันตรายนี่..
เมื่อลิ้มรสสัมผัสกระแทกกระทั้น..จากแกนกายหนาแข็งร้อนราวกับท่อนเหล็กหลอมที่เสียดสีตอกกายกดลึกเข้าใส่กระชั้นๆไปในผนังอ่อนนุ่มที่กำลังตอดรัดส่วนนั้นราวกับต้องการอ้อมแขนแกร่งที่กอดกระหวัดรัดแน่นจนแทบขาดอากาศหายใจทำให้คิดถึงใครคนหนึ่ง...
ใครคนนั้นที่ไม่ใช่ชอง ยุนโฮ..
สัมผัสตอกย้ำกระแทกกระทั้นแบบนี้เหมือน...
เหมือนกับความเจ็บปวดเสียวซ่านที่ทรมานแต่ต้องการ..รสสัมผัสร้อนแทบหลอมละลายที่เหมือนกับรสสัมผัสใต้ร่างของคิม แจจุง..
สัมผัสเร่าร้อน รุนแรงที่แทบจะทำให้ขาดลมหายใจ...อ้อมกอดอันตรายที่แทบจะกอดรัดแน่นให้ตายคามือ..
ทำให้ใจดวงน้อยแอบไขว้เขวคิดถึงผู้ชายโรคจิตที่แสนร้ายกาจนั้น ทั้งที่ตัวยังอยู่กับผู้ชายร่างแข็งแกร่งที่กำลังกอดรัดแน่นสอดกายกระแทกความเร่าร้อนหลอมละลายเข้าใส่..ใบหน้าหล่อของแจจุงผุดแว่บเข้ามาในความคิดของจุนซู ร่างเล็กที่ไวต่อความรู้สึกกรีดร้องเสียงสั่นออกมา เมื่อถูกกระแทกย้ำไปยังจุดสัมผัสที่ทำให้คนร่างเล็กดิ้นพล่านส่งเสียงครางหวานมาอย่างลืมอาย..
“แฮ่ก..อ๊ะๆ!~ ฮ้า~ อ๊า....อ๊าส์ๆ!~”จังหวะเร็วรัวชักน้ำสีใสให้ไหลออกมาพร้อมกับจังหวะด้านหลังก็เคลื่อนกายเข้าใส่อย่างสุดแรง..สัมผัสรุนแรงกว่าเหยื่อทุกรายที่เคยฆ่า..อ้อมกอดรัดแน่นกล้ามเนื้อแข็งแกร่งที่เปียกแฉะด้วยหยาดเหงื่อสีใส พร้อมกับเสียงครางกระเส่าทุ้มโทนต่ำครางหูเล็กของจุนซู...
“จุนซู...แฮ่ก!~ อา...จุนซู....”น้ำเสียงนุ่มทุ้มของยุนโฮที่เอ่ยกระซิบเรียกชื่อของคนตัวเล็ก..น้ำเสียงเปลี่ยนไปกลายเป็นน้ำเสียงโทนต่ำอย่างลืมตัว...
“อ้ะ!! อ้ะส์!!~ อ้า...อ้าส์...แฮ่ก! “
ร่างสูงของแจจุงในคราบชองยุนโฮกอดรั้งร่างเล็กเปลือยเปล่าของจุนซูพร้อมกับกดกระแทกแกนกายแข็งกดกายโยกส่วนร้อนเข้าใส่ช่องทางแดงก่ำที่ตอดรัดส่วนร้อนแข็งขืนใหญ่โตนั่นเป็นอย่างดี..
น้ำสีขาวขุ้นไหลชโลมเคลือบแกนกายของคนร่างสูงไหลทะลักออกมาจากช่องทางแดงก่ำของจุนซูทันทีที่แรงกระทั้นรัวๆติดๆกันสองสามครั้งสุดท้ายที่เน้นกระแทกเข้าใส่อย่างแรงจนร่างเล็กของจุนซูกระตุกกายดันแผ่นอกหนาของคนร่างสูงที่ก้มลงมากอดกระชับร่างเล็กของจุนซู..
“อ้ะส์!~ อ่ะสๆ....แฮ่ก...อ้า...ฮ้า!!~ ฮ๊ะส์! อ๊ะๆๆ!~~”
ใบหน้าหวานของจุนซูเชิดหน้าขึ้น..สะโพกเล็กอวบอิ่มลืมตัวดันสะโพกเข้าหาแกนกายของคนร่างสูง ริมฝีปากเล็กเผยออ้าปากหอบหายใจเมื่อรู้สึกว่าหายใจไม่ทัน..
“อ๊าส์~ ฮึ่กส์...อ๊ะๆๆ อ๊าส์!!!!! แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่กๆ!”ทันทีที่ฝ่ามือหนาของแจจุงที่สอดกอดกระชับจับสะโพกเล็กของจุนซูปล่อยมือออกจากการเกาะกุม..
“ตุ้บ!....ฟุ่บ!”ร่างเล็กของจุนซูที่คุกเข่าชันสี่ขาล้มฟุบลงไปนอนหมดแรงอยู่ในกองผ้าห่มสีเทาเข้มทันที..
“ฟรึ่บ!!~” แขนแกร่งสวมกอดกระชับร่างเล็กของจุนซู ก่อนจะจับให้คนตัวเล็กล้มตัวลงนอนหงาย...
พร้อมกับฝ่ามือหนากระชากเน็คไทด์สีเข้มที่ขัดขวางการมองเห็นของจุนซูออก..
“แว่บ!!~”แสงไฟจากหลอดไฟนีออนสีขาวภายในห้องของผู้ชายโรคจิตที่เล่นละครตบตาว่าตัวเองคือชอง ยุนโฮ..แสงสีขาวสะท้อนเข้ากระทบม่านตาของคิม จุนซูทันทีที่คนตัวเล็กลืมตาขึ้นมา...
กลับพบว่า..
ตนเองนอนอยู่ใต้ร่างเปลือยเปล่าขาวเนียนของผู้ชายร่างสูงที่ชื่อชอง ยุนโฮไม่ใช่คิม แจจุงอย่างที่ตนรู้สึก...
ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มแต่ขาวเนียนจนไม่เหมือนกับชอง ยุนโฮคนเก่าก้มมองจ้องแววตาลึกลับชวนหลงใหล แววตาสีดำขลับที่เหมือนกับคิม แจจุงจ้องมองพร้อมกับใบหน้าหล่อเคลื่อนเลื่อนใบหน้าลงมาใกล้ๆจนจะก้มลงมาชิดแก้มเนียนใส..
รับรู้ถึงลมหายใจ..
ที่ร้อนผ่าว..และดูอันตราย..ราวกับนั่นไม่ใช่ชอง ยุนโฮ..
สองแขนแกร่งยันกับผืนเตียงคร่อมทับเรือนร่างเล็กของคิม จุนซูไว้...
สองมือเล็กเอื้อมมือขึ้นไปหาใบหน้าเรียวได้รูปของยุนโฮ รอยยิ้มเหยียดแสยะมุมปากผุดยิ้มเยาะมุมปากขึ้นมา..ร่างสูงถอดเสื้อผ้าออกจนเปลือยเปล่า..เผยผิวขาวเนียนที่แตกต่างจากเดิมไปเสียมากมาย..ดวงตาคมกริบตวัดสายตาจ้องมองร่างเล็กของจุนซูมองทุกสัดส่วนของร่างกาย..ราวกับโลมเลียด้วยสายตา..
“จุนซู...รักฉันมั้ย...”ราวกับลืมตัวสรรพนามเรียกแทนตัวเองเปลี่ยนไป..คำถามที่เอ่ยถามในฐานะคิม แจจุงที่ไม่ใช่ชอง ยุนโฮเอ่ยถามคนร่างเล็ก..คิม จุนซู...
“ร...รัก..”ดวงตาคมที่เคยแข็งกร้าวลดแววตาอ่อนลง..อ้อมกอดรัดแน่นค่อยๆคลายลง..ใบหน้าหล่อก้มใบหน้าลงไปหาริมฝีปากเล็กอวบอิ่มของคนตัวเล็กช้าๆเพื่อจะมอบจูบอ่อนโยนให้..
“รักสิ..ยุนโฮ..ฉันรักคุณ....”ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมาช้า ริมฝีปากเล็กยิ้มหวานออกมา แววตาเล็กเรียวเปล่งประกายแห่งความสุข..
ใบหน้าหล่อเรียวได้รูปที่ตั้งใจจะก้มหน้าลงไปจูบคนตัวเล็กใต้ร่างทันทีที่ได้ยินคำตอบจนครบจบประโยค..
เขาผงะหยุดชะงักการเคลื่อนไหวในทันทีที่ได้ยิน!!
เมื่อชื่อที่ถูกเรียกกลับไม่ใช่ชื่อของตน...ไม่ใช่คิม แจจุง หึ~ อิแสแสร้งคำว่ารักของแกมันเชื่อไม่ได้..
“หึ!....รักมากใช่มั้ย!!~ ดี...รักให้ตายไปเลย!”สิ้นเสียงแข็งกร้าวพร้อมกับอารมณ์โมโหที่พลุ่งพล่านเพราะความน้อยใจหรือเสียหน้าก็ไม่ทราบ แม้กระทั่งลืมตัวว่าตอนนี้ตัวเองคือ ชอง ยุนโฮ แต่ช่างมันสิ!!
ในเมื่อเลือกที่จะแก้แค้นปกปิด ตัวตนฐานะที่แท้จริง..แต่นิสัยร้ายกาจก็ยังไม่วายพาลหาเรื่องใส่คนตัวเล็กที่ช่างใจง่ายไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยสักนิด..ความรู้สึกร้อนรุ่มในอกอึดอัดแทบขาดใจ เมื่อความริษยาของเขามันปะทุขึ้นมา..เพียงเพราะคำว่า..รักของคิม จุนซูที่บอกรักคนอื่นทั้งที่อยู่ใต้ร่างของตน!
‘ใช่สิ..จุนซู..ฉันมันเป็นเพียงแค่ไอ้ผู้ชายโรคจิตคนหนึ่งที่นายไม่เคยรัก...’
‘ถ้าฉันไม่กลายเป็นมัน..มีหรือคนอย่างนายจะยอมอยู่ในอ้อมกอดของฉัน!
จะยอมให้ฉันกอดนายแน่นๆมีหรือที่คนอย่างฉัน นายจะรักด้วยใจจริง..’
“หมับ!”ฝ่ามือหนา..คว้าหมับจับมือเล็กของจุนซูมาลูบไล้ที่ใบหน้าของตัวเอง...รอยบากจางๆจากรอยกรีดกระจกของจุนซูที่กรีดใบหน้าของตนยังคงอยู่...
แววตาคมที่เผลอแสดงแววตาเศร้าออกมาสลายหายไปทันทีที่ เขานึกขึ้นได้ว่า..
คิม จุนซูคนนี้..มีค่าแค่การแก้แค้น...
เป็นได้แค่เหยื่อ...
ไร้ค่า..
ที่ไม่ควรค่าแก่..
การรัก..!!
“ ยุน..ยุนโฮ..คุณเป็นอะไร...??”ใบหน้าขาวเนียนของจุนซูทำสีหน้าแววตาตื่นตระหนกตกใจ..เมื่อ...
“ผลั่ก!~”ร่างสูงกระชากร่างเล็กของคิม จุนซูเหวี่ยงลงไปนอนบนที่นอน..
ร่างสูงลุกขึ้น..พร้อมกับขึ้นโถมทับร่างเล็กของจุนซูทันที..สองมือหนาจับรั้งสะโพกเล็กของจุนซูแน่น ขาเรียวเล็กข้างหนึ่งของจุนซูถูกจับยกขึ้นพาดบ่าหนาของคนร่างสูง...ก่อนจะสอดกระแทกกายเข้าใส่เป็นรอบที่สอง.. แก่นกายเปียกชื้นจากการปลดปล่อยภายในช่องทางเล็กของจุนซูแทรกลึกเข้า ออกในช่องทางของจุนซูอีกครั้ง
สัมผัสโหมกระหน่ำเร็วแรงจนลืมหายใจ ผ่านไปไม่รู้ต่อกี่รอบจนคนร่างเล็กจุนซูนอนสลบในอ้อมกอดของคนร่างสูงชอง ยุนโฮ..
สองแขนแกร่งสอดกระชับเอวเล็กของจุนซูเข้าแนบชิดร่างหนาของเขาในขณะที่แกนกายร้อนยังคงเชื่อมคาติดอยู่กับช่องทางของเหยื่อตัวเล็กที่นอนสลบ หอบหายใจกระเส่า เหงื่อใสและตัวร้อนผ่าวคนตัวเล็กจับไข้พ่นไอร้อนออกมาทางปากหลังจากที่ผ่านบทเล่นรักซาดิสต์อันเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไป..ของเล่นเซ็กส์ทอยส์ที่คนร่างสูงนำมาใช้ทรมานคนร่างเล็กหล่นเกลื่อนกลาดรอบๆเตียง
แผ่นหลังเล็กที่เคยขาวเนียน บนเรือนร่างผิวขาวใสมีแต่ร่องรอยบอบช้ำของรอยรักมากมาย รอยจูบสีกุหลาบผุดขึ้นเต็มผิวเนียนของจุนซูแทบทุกตารางนิ้ว..
“พรึ่บ!~”ฝ่ามือหนายกมือหนาขึ้นปัดผมบริเวณท้ายทอยต้นคอขาวของจุนซูที่เขาแอบสลักสักประโยคบอกเล่าที่เขาต้องการให้คิม จุนซูได้รับรู้และมีความเชื่อเหมือนอย่างเขา..
“จุ๊บ...”ริมฝีปากร้อนผ่าวก้มลงไปจูบทับบนรอยสักบนต้นตอขาวของจุนซู..ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาร่างสองร่างนอนกอดกันแนบแน่น..นอนหลับใหลไปพร้อมกันใต้ผืนผ้าห่ม..
♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦
ขอกำลังใจให้ไรท์เตอร์เบลอๆคนนี้ด้วยน้ารีดเดอร์ที่รัก.. 
เม้นที่นี่จ้า.. http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=793761&chapter=32
หัวข้อ Jaesu,TVXQ Fic,Fic 2kim nc,Fic Jaesu nc, ชนิด ผู้ใหญ่ (Adult)
K I D N A P I N G – 2KIM
“แฮ่ก!!~ อืมมม…จุ๊บ!!~ จ๊วบบ…แฮ่ก.. “โครงหน้าหล่อแนบไล้ใบหน้าไปกับใบหน้าสวยหวานริมฝีปากหนาและริมฝีปากบางสีแดงสดแลกจูบนัวเนียกันอย่างไม่ยอมใคร มือเล็กของสาวร่างบางดีกรีร้ายกาจนิ้วเรียวเล็กแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของยุนโฮออกอย่างเร่งรีบ!
ในขณะที่อีกฝ่ายที่ถูกรุกก็ไม่ยอมง่ายๆฝ่ามือหนาขย้ำเสื้อซีทรูตัวจิ๋วจนมันหลุดเหนือหัวออกไปเพื่อที่จะสัมผัสกันและกันให้ถึงแรงอารมณ์ที่มันกำลังจะพุ่งสูงจนต้องเร่งเครื่อง เมื่ออารมณ์ภายในมันกำลังร้อนระอุอย่างที่กำลังจะฉุดไม่อยู่..หากไม่ได้สานต่อมันให้ถึงที่สุด..
ใบหน้าสวยหวานเจ้าของผมหยิกลอนสีน้ำตาลแดงเชิดหน้าขึ้น..สองมือเล็กลูบไล้เล็บสวยจิกแผ่นอกหนาของคนร่างสูงผิวขาวจัดทันที..เสียงจูบดังอื้ออึงเร่าร้อนแรงแผดเผาจนร่างบางเกือบเปลือยอ่อนระทวย..
“แฮ่ก!~ อา…แรงอีก..ยูโนว์..ฉัน..ต้องการมัน..อ๊ะ~ แฮ่ก!~”เสียงหอบหายใจราวกับจะขาดใจดังขึ้น..ริมฝีปากหนาร้อนผ่าวของแจจุงในคราบยุนโฮกำลังซุกไซร้ซอกคอหอมๆที่เจือปนด้วยกลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ในขณะที่ฝ่ามือหนาหยาบกร้านก็ค่อยๆเลื่อนฝ่ามือลงต่ำลูบไล้บีบขย้ำต้นขาขาวๆจนเป็นรอยมือ นิ้วเรียวเกี่ยวลูกไม้สีขาวออก เพื่อกำจัดสิ่งที่กั้นขวางอารมณ์แห่งการปลดปล่อยออกมา…
ภายในตรอกแคบๆด้านหลังของผับมีระดับสวยหรูที่ไม่มีคนสนใจ..ท่ามกลางแสงไฟสลัว กลับมีชายหนุ่มและหญิงสาวกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยง สัมผัสแห่งปรารถนารุนแรงขึ้นเรื่อยๆจากเสียงหายใจจนแทบจะกลายเป็นเสียงหอบหายใจในตอนแรกกลับกลายเป็นเสียงครางกระเส่า คลอเคล้ากับเสียงดนตรีจังหวะหนักๆในผับดังเล็ดลอดออกมา เพิ่มจังหวะรุกและรับที่กำลังเร่งระดับเร้าร้อนให้ถึงสุดขีด..
ขาเล็กเรียวถูกจับรั้งให้ยกขึ้นเกี่ยวเอวหนา..สองแขนเล็กเรียวโอบรอบคอของคนร่างสูง พร้อมกับริมฝีปากบางเปื้อนลิปติกสีแดงสดจูบบดขยี้ริมฝีปากหนาของยุนโฮอย่างแรง..ดวงตาสีเทาปรือตาพริ้มจ้องมองใบหน้าหล่อของยุนโฮอย่างหลงใหลและเคลิบเคลิ้ม~
นิ้วเรียวยาวเลื่อนเคลื่อนลงต่ำ..หมายจะแกะกระดุมกางเกงออก..เพื่อเปิดเผยบางสิ่งที่มันกำลังชูชันตามแรงอารมณ์…
“หมับ!~” สองมือบางที่กำลังโอบรอบคอละมือเลื่อนลงมาจับบางสิ่งที่กำลังร้อนผ่าวพร้อมกับรูดไล้มันขึ้นลง จนฝ่ามือเล็กนุ่มกอบกุมมันไม่มิด..ร้อนและแข็งชันราวกับแท่งเหล็กโดนเปลวไฟ..
“อ้า..อืมมม…แฮ่ก!!~ “เสียงครางทุ้มแหบพร่าหลุดเสียงโทนต่ำโรคจิตออกมาด้วยแรงอารมณ์..เมื่อมันกำลังกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้พลุ่งพล่าน เสียงหอบหายใจของคนร่างสูงแรงขึ้น แววตาคมของเขาเปล่งประกายโรคจิตออกมา..ในขณะที่สาวผมหยิกแสนเร่าร้อนเรือนร่างเย้ายวนไม่ทันได้มองเห็น..
“ใส่..มันเข้ามา...อา~ อือออ…แฮ่ก!~ “นิ้วเรียวยาวของคนมือหนาคว้านลึกเข้าไปใต้กระโปรงสวยที่ถูกถลกขึ้นมาถึงเอวบาง มือหนาร้อนผ่าวจับบางสิ่งที่ใหญ่ยาวแข็งชันกดมันหายเข้าไปเติมเต็ม พร้อมกับแรงกระทุ้งกระแทกเข้าใส่แรงๆ!
“อ๊ะ..อ๊ะ!~”สองแขนแกร่งกอดกระชับยกร่างบางที่แผ่นหลังขาวเนียนแนบชิดไปกับแผ่นอิฐสีส้มอ่อนแนบกระชับกาย.. ฝ่ามือหนาบีบขย้ำก้นนิ่มๆนั่นอย่างแรงราวกับว่า ..เขากำลังเมามันส์!!~ พร้อมกับส่งแรงจังหวะกระแทกวาบหวามเข้าลึกเร็วๆรัวๆติดๆกันจนไม่รอให้ร่างบางตรงหน้าได้ปรับจังหวะการหายใจ..
นัยน์ตาสีเทาที่หวานเชื่อมเบิกตาโตกว้าง เมื่อจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาเล็กเรียวที่แสนเสน่ห์แสนเร่าร้อนและร้อนแรง
แต่ทว่า!! ในตอนนี้นัยน์ตาสีดำมืดราวกับขุมนรกที่ลึกที่สุดกลับมีเพียงแววตาชั่วร้ายอันตรายราวกับคนไม่ปกติจ้องเขม็งมองตอบกลับขึ้นมา ยังไม่ทันที่เรียวปากเล็กที่กำลังจะอ้าปากเปล่งเสียงร้องถูกกลืนหายลงไปในลำคอ ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มหยันออกมา..เสียงหึ หัวเราะชอบใจในลำคอ
ฝ่ามือหนาจับบังคับบีบคางเล็กให้อ้าปาก เพื่อลิ้มรับรสจูบเค็มปร้าเพราะฟันคมกระทบกัดขบกัดลิ้นเล็ก สองมือเล็กทุบแผ่นหลังของคนร่างสูงภายใต้ชุดสูงอย่างแรง แต่ยิ่งแรง กลับยิ่งเพิ่มแรงกระทั้นดันกายหนาผลักแท่งร้อนชื้นแฉะดันลึกจนถึงสุดจุดกระสัน!~
“อ๊า!!!~ อื๊มมมม!!!~ แฮ่กก!! แฮ่กๆ อ๊ะๆ!!~ ” ทันทีที่ผละริมฝีปากร้อนผ่าวเร่าร้อนที่เลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำลายหวานๆเจือกลิ่นแอลกฮอล์ค็อกเทลรสแรงนิดๆออก …
ราวกับคนเบื่อหน่าย แขนแกร่งยกแขนเสื้อสูทขึ้นมาเช็ดริมฝีปากหนาของเขาอย่างรังเกียจ เมื่อเครื่องสำอางสีเลือดไร้ค่าไร้ราคานี่มันกำลังแปดเปื้อนเสื้อสูทราคาแพงของเขา…
ฝ่ามือหนากอบกุมขย้ำอกอิ่มทั้งสองข้างราวกับคนหื่นกระหาย ฟันคมกัดเม้มขย้ำที่คอขาวอย่างแรง ราวกับจะสร้างรอยช้ำไว้มากมาย..
“ฟรึ่บ!!~ อย่ามาดูถูกฉัน!! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนน..”ฝ่ามือเล็กเงื้อมือขึ้น เล็บสวยพุ่งตรงหมายจะข่วนเข้าไปที่ใบหน้าหล่อของผู้ชายโรคจิตที่แสนอันตรายร้ายกาจในคราบยุนโฮ แต่ประสาทการรับรู้ที่ไวต่อการเคลื่อนไหว ใบหน้าหล่อที่ด้านซ้ายมีรอยจางๆของของมีคมบางอย่าง หันใบหน้าหนี ทำให้รอยข่วนเล็กๆพลาดไปตรงปลายคางเป็นรอยแดงแทน..
“อ๊าย!!~ ไอ้บ้า!! แกมันโรคจิต!! ปล่อยฉันนะ…!!~”
“ช่วยด้วย!! ใครก็ได้…ช่ะ..อ๊อก..”
“ฉึ่ก!!~ ฮ้า!! อ๊า….ช่วย…ช่ว…..”
นครนิวยอร์ก เมืองที่ไม่เคยหลับใหล..ผู้คนมากหน้าหลายตาเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวทั้งนอกและในประเทศ …ต่างก็มีชีวิตที่ไม่เคยหลับใหลยามค่ำคืน สถานที่ผ่อนคลายปลดปล่อยความสุขและความสนุกเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้า.
แน่นอน..มันย่อมเป็นแหล่งที่รวบรวมผู้คนมากมายให้มารวมอยู่ร่วมในสถานที่เดียวกัน ….
….กลิ่นบุหรี่ที่เป็นตัวการทำลายปอดและแอลก์ฮอลเหล้าไวน์ชั้นดีมีดีกรีทำลายตับตั้งอยู่บนชั้นเรียงรายมากมายราวกับผู้หญิงสวยๆที่คลอเคล้าเร้าอารมณ์ไปด้วยกลิ่นน้ำหอมแรงๆที่ฉุนกึ่กเตะจมูก..
ที่นี่แหล่ะ…หึหึ~
แสงสีแว่บวาบของไฟในผับสาดแกว่งไปมา…เมื่อจังหวะดนตรีกำลังเมามันส์ราวกับกำลังเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวทั้งหญิงและชายขยับสะโพกโยกย้ายจังหวะอารมณ์ให้สนุกสุดเหวี่ยงด้วยกัน~
“ผลั่ก!~” ประตูบานพับเปิด – ปิด ถูกฝ่ามือหนาผลักเปิดเข้ามา…ทุกสายตาจับจ้องมองไปที่ชายร่างสูงแต่งกายดูดีคนนั้น..
และไม่พลาด..
“มีอา..เธอดูนั่นสิ..เธอว่าผู้ชายคนนั้นน่ากินมั้ย~ คิกคิก..หล่อน่าฟัดมว้ากก”มือเล็กเรียวสะกิดเพื่อนคู่หูของเธอให้หันมาดู..ผู้ชายหน้าหล่อหุ่นดีที่น่าฟัดที่สุดในค่ำคืนนี้..
“อ๊าย~ ริกะ แรงนะยะ~ ผู้ชายคนนั้นเดินมาตรงนี้แล้ว..ถ้าเธอสอยกลับไปได้ไลน์มาบอกด้วยนะยะว่าเด็ดแค่ไหน รู้มั้ยตัวเธอว์…ฮิฮิ..”น้ำเสียงกระซิบกระซาบหัวเราะคิกคักมาพร้อมกับดวงตาโตวาววับเปล่งประกายวิบวับทันทีที่เรียวลิ้นเล็กแลบลิ้นเลียรอบริมฝีปากของตน หากได้ผู้ชายคนนี้มานอนกอดสักคืน..
ผู้หญิงมากมายจ้องมองและกระซิบกระซาบกันทันทีที่ขาเรียวยาวของคนร่างสูงผิวขาวผมสีน้ำตาลเข้มสวมแว่นสีดำก้าวเท้าเดินเข้ามาในสถานที่มั่วสุมเช่นนี้..ที่คนระดับอย่างเขาไม่น่าจะเฉียดเข้ามา..
ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มยืนจ้องมองบรรยากาศรอบข้างอย่างเงียบๆ แต่ทว่าดวงตาเรียวยาวสีดำมืดของเขามันกำลังส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางความมืดและแสงไฟผับและเสียงจังหวะดนตรีบีทดั๊บเสต็ปที่กำลังดังกระหึ่มของดีเจผิวดำที่กำลังสแค๊ซแผ่นเปิดเพลงให้พวกนักท่องราตรียามค่ำคืนได้โชว์เสต็ปพริ้วไหว เรือนร่างสวยงามของพวกผู้หญิงพวกนั้น ภายใต้เสื้อผ้าที่โชว์ผิวขาว มันกลับปลุกปั่นอารมณ์บางอย่างที่แอบซ่อนให้กดลึกอยู่ในห้วงอารมณ์ของเขา
ใบหน้าหล่อผิวขาวของแจจุงในคราบชอง ยุนโฮเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจยาวๆเข้าปอดตามวิสัยของพวกโรคจิต แต่ทว่าผู้คนมากมายที่มัวแต่เต้นสนุก มัวเมาไปด้วยค็อกเทลและแอลกฮอล์มัวแต่เพลิดเพลินจนไม่ทันได้สนใจ
การมาหาเหยื่อในสถานที่เช่นนี้
มันช่างง่ายดาย..
แค่คนแปลกหน้าซึ่งกันและกันแค่คืนเดียวก็จบ..
ทันทีที่ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทสีขาวเดินฝ่าวงล้อมของนักท่องเที่ยวที่กำลังเต้นอยู่ นักท่องเที่ยวสาวสวยแต่ละคนก็ส่งรอยยิ้มหวานให้ราวกับต้องการที่จะทำความรู้จัก..
บ้างก็เต้นยั่วยวน..ส่ายสะโพกพร้อมกับส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มราวกับเชิญชวน..
ร่างสูงของแจจุงนั่งไขว่ห่างอยู่บนโซฟา มือหนาถือแก้วมาตินี่อยู่ในมือ ก่อนจะยกมันขึ้นจรดริมฝีปากหนา..ดวงตาคมจดจ้องราวกับกำลังมองหาใครสักคน..
และรอคอยเหยื่อสักคน…
“มาเที่ยวที่นี่คนเดียวเหรอคะ..เอ่อ..คุณ”น้ำเสียงแหลมเล็กพูดกับเขา ร่างบางเย้ายวนผิวขาวผมหยิกเป็นลอนสีน้ำตาลแดงยาวถึงแผ่นหลังขาวเนียนที่เสื้อซีทรูตัวเล็กเว้าโชว์แผ่นหลังและเอวคอดแต่อวบอิ่ม เธอถือวิสาสะนั่งลงข้างๆชอง ยุนโฮทันที..
“ใช่..ผมมาเที่ยวคนเดียว..”น้ำเสียงนุ่มทุ้มของยุนโฮแววตาคมของเขาจ้องมองผู้หญิงร่างบางคนนี้อย่างไม่วางตา แววตาแห่งความต้องการบางอย่างมันกำลังแสดงออกมาอย่างปิดไม่มิด..
“ที่นี่มันเสียงดัง..เราออกไปคุยข้างนอกกันมั้ย...”ไม่พูดเปล่าแขนแกร่งโอบกระชับไหล่บางเอียงมาแนบชิด ด้วยความที่บรรยากาศรอบข้างมันเสียงดังอื้ออึง ใบหน้าหล่อเจ้าของดวงตาเล็กเรียวก้มใบหน้าลงต่ำลงมากระซิบใกล้ๆกับใบหูเล็ก..
ที่รู้สึกประหม่าเล็กน้อยที่ใบหน้าหล่อขาวตี๋คนนี้พูดน้ำเสียงนุ่มทุ้มน่าลุ่มหลงใกล้ๆ แววตาเร่าร้อนราวกับกำลังซ่อนความรู้สึกลึกลับน่าค้นหานั่น กำลังเชิญชวนฉันให้ค้นหาทุกอย่างที่เร้าใจ..นั่นทำให้ฉันเผลอตอบไปในสิ่งที่ใจคิด..
“ได้สิ….”
รอยยิ้มแสยะมุมปากแห่งความชั่วร้ายผุดยิ้มโรคจิตเผยลอบยิ้มออกมาทันทีที่ได้รับคำตอบ..
‘หึหึ~ ‘
To be continued
P.29 : .. Uknow ? yunho.. ToBeContinued.
หัวข้อ Jaesu,TVXQ Fic,Fic 2kim nc,Fic Jaesu nc, ชนิด ผู้ใหญ่ (Adult)
K I D N A P I N G – 2KIM P.29 : .. Uknow ? yunho..
“แฮ่ก!!~ อืมมม…จุ๊บ!!~ จ๊วบบ…แฮ่ก.. “โครงหน้าหล่อแนบไล้ใบหน้าไปกับใบหน้าสวยหวานริมฝีปากหนาและริมฝีปากบางสีแดงสดแลกจูบนัวเนียกันอย่างไม่ยอมใคร มือเล็กของสาวร่างบางดีกรีร้ายกาจนิ้วเรียวเล็กแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของยุนโฮออกอย่างเร่งรีบ!
ในขณะที่อีกฝ่ายที่ถูกรุกก็ไม่ยอมง่ายๆฝ่ามือหนาขย้ำเสื้อซีทรูตัวจิ๋วจนมันหลุดเหนือหัวออกไปเพื่อที่จะสัมผัสกันและกันให้ถึงแรงอารมณ์ที่มันกำลังจะพุ่งสูงจนต้องเร่งเครื่อง เมื่ออารมณ์ภายในมันกำลังร้อนระอุอย่างที่กำลังจะฉุดไม่อยู่..หากไม่ได้สานต่อมันให้ถึงที่สุด..
ใบหน้าสวยหวานเจ้าของผมหยิกลอนสีน้ำตาลแดงเชิดหน้าขึ้น..สองมือเล็กลูบไล้เล็บสวยจิกแผ่นอกหนาของคนร่างสูงผิวขาวจัดทันที..เสียงจูบดังอื้ออึงเร่าร้อนแรงแผดเผาจนร่างบางเกือบเปลือยอ่อนระทวย..
“แฮ่ก!~ อา…แรงอีก..ยูโนว์..ฉัน..ต้องการมัน..อ๊ะ~ แฮ่ก!~”เสียงหอบหายใจราวกับจะขาดใจดังขึ้น..ริมฝีปากหนาร้อนผ่าวของแจจุงในคราบยุนโฮกำลังซุกไซร้ซอกคอหอมๆที่เจือปนด้วยกลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ในขณะที่ฝ่ามือหนาหยาบกร้านก็ค่อยๆเลื่อนฝ่ามือลงต่ำลูบไล้บีบขย้ำต้นขาขาวๆจนเป็นรอยมือ นิ้วเรียวเกี่ยวลูกไม้สีขาวออก เพื่อกำจัดสิ่งที่กั้นขวางอารมณ์แห่งการปลดปล่อยออกมา…
ภายในตรอกแคบๆด้านหลังของผับมีระดับสวยหรูที่ไม่มีคนสนใจ..ท่ามกลางแสงไฟสลัว กลับมีชายหนุ่มและหญิงสาวกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยง สัมผัสแห่งปรารถนารุนแรงขึ้นเรื่อยๆจากเสียงหายใจจนแทบจะกลายเป็นเสียงหอบหายใจในตอนแรกกลับกลายเป็นเสียงครางกระเส่า คลอเคล้ากับเสียงดนตรีจังหวะหนักๆในผับดังเล็ดลอดออกมา เพิ่มจังหวะรุกและรับที่กำลังเร่งระดับเร้าร้อนให้ถึงสุดขีด..
ขาเล็กเรียวถูกจับรั้งให้ยกขึ้นเกี่ยวเอวหนา..สองแขนเล็กเรียวโอบรอบคอของคนร่างสูง พร้อมกับริมฝีปากบางเปื้อนลิปติกสีแดงสดจูบบดขยี้ริมฝีปากหนาของยุนโฮอย่างแรง..ดวงตาสีเทาปรือตาพริ้มจ้องมองใบหน้าหล่อของยุนโฮอย่างหลงใหลและเคลิบเคลิ้ม~
นิ้วเรียวยาวเลื่อนเคลื่อนลงต่ำ..หมายจะแกะกระดุมกางเกงออก..เพื่อเปิดเผยบางสิ่งที่มันกำลังชูชันตามแรงอารมณ์…
“หมับ!~” สองมือบางที่กำลังโอบรอบคอละมือเลื่อนลงมาจับบางสิ่งที่กำลังร้อนผ่าวพร้อมกับรูดไล้มันขึ้นลง จนฝ่ามือเล็กนุ่มกอบกุมมันไม่มิด..ร้อนและแข็งชันราวกับแท่งเหล็กโดนเปลวไฟ..
“อ้า..อืมมม…แฮ่ก!!~ “เสียงครางทุ้มแหบพร่าหลุดเสียงโทนต่ำโรคจิตออกมาด้วยแรงอารมณ์..เมื่อมันกำลังกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้พลุ่งพล่าน เสียงหอบหายใจของคนร่างสูงแรงขึ้น แววตาคมของเขาเปล่งประกายโรคจิตออกมา..ในขณะที่สาวผมหยิกแสนเร่าร้อนเรือนร่างเย้ายวนไม่ทันได้มองเห็น..
“ใส่..มันเข้ามา...อา~ อือออ…แฮ่ก!~ “นิ้วเรียวยาวของคนมือหนาคว้านลึกเข้าไปใต้กระโปรงสวยที่ถูกถลกขึ้นมาถึงเอวบาง มือหนาร้อนผ่าวจับบางสิ่งที่ใหญ่ยาวแข็งชันกดมันหายเข้าไปเติมเต็ม พร้อมกับแรงกระทุ้งกระแทกเข้าใส่แรงๆ!
“อ๊ะ..อ๊ะ!~”สองแขนแกร่งกอดกระชับยกร่างบางที่แผ่นหลังขาวเนียนแนบชิดไปกับแผ่นอิฐสีส้มอ่อนแนบกระชับกาย.. ฝ่ามือหนาบีบขย้ำก้นนิ่มๆนั่นอย่างแรงราวกับว่า ..เขากำลังเมามันส์!!~ พร้อมกับส่งแรงจังหวะกระแทกวาบหวามเข้าลึกเร็วๆรัวๆติดๆกันจนไม่รอให้ร่างบางตรงหน้าได้ปรับจังหวะการหายใจ..
นัยน์ตาสีเทาที่หวานเชื่อมเบิกตาโตกว้าง เมื่อจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาเล็กเรียวที่แสนเสน่ห์แสนเร่าร้อนและร้อนแรง
แต่ทว่า!! ในตอนนี้นัยน์ตาสีดำมืดราวกับขุมนรกที่ลึกที่สุดกลับมีเพียงแววตาชั่วร้ายอันตรายราวกับคนไม่ปกติจ้องเขม็งมองตอบกลับขึ้นมา ยังไม่ทันที่เรียวปากเล็กที่กำลังจะอ้าปากเปล่งเสียงร้องถูกกลืนหายลงไปในลำคอ ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มหยันออกมา..เสียงหึ หัวเราะชอบใจในลำคอ
ฝ่ามือหนาจับบังคับบีบคางเล็กให้อ้าปาก เพื่อลิ้มรับรสจูบเค็มปร้าเพราะฟันคมกระทบกัดขบกัดลิ้นเล็ก สองมือเล็กทุบแผ่นหลังของคนร่างสูงภายใต้ชุดสูงอย่างแรง แต่ยิ่งแรง กลับยิ่งเพิ่มแรงกระทั้นดันกายหนาผลักแท่งร้อนชื้นแฉะดันลึกจนถึงสุดจุดกระสัน!~
“อ๊า!!!~ อื๊มมมม!!!~ แฮ่กก!! แฮ่กๆ อ๊ะๆ!!~ ” ทันทีที่ผละริมฝีปากร้อนผ่าวเร่าร้อนที่เลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำลายหวานๆเจือกลิ่นแอลกฮอล์ค็อกเทลรสแรงนิดๆออก …
ราวกับคนเบื่อหน่าย แขนแกร่งยกแขนเสื้อสูทขึ้นมาเช็ดริมฝีปากหนาของเขาอย่างรังเกียจ เมื่อเครื่องสำอางสีเลือดไร้ค่าไร้ราคานี่มันกำลังแปดเปื้อนเสื้อสูทราคาแพงของเขา…
ฝ่ามือหนากอบกุมขย้ำอกอิ่มทั้งสองข้างราวกับคนหื่นกระหาย ฟันคมกัดเม้มขย้ำที่คอขาวอย่างแรง ราวกับจะสร้างรอยช้ำไว้มากมาย..
“ฟรึ่บ!!~ อย่ามาดูถูกฉัน!! ฉันไม่ใช่ผู้หญิงข้างถนน..”ฝ่ามือเล็กเงื้อมือขึ้น เล็บสวยพุ่งตรงหมายจะข่วนเข้าไปที่ใบหน้าหล่อของผู้ชายโรคจิตที่แสนอันตรายร้ายกาจในคราบยุนโฮ แต่ประสาทการรับรู้ที่ไวต่อการเคลื่อนไหว ใบหน้าหล่อที่ด้านซ้ายมีรอยจางๆของของมีคมบางอย่าง หันใบหน้าหนี ทำให้รอยข่วนเล็กๆพลาดไปตรงปลายคางเป็นรอยแดงแทน..
“อ๊าย!!~ ไอ้บ้า!! แกมันโรคจิต!! ปล่อยฉันนะ…!!~”
“ช่วยด้วย!! ใครก็ได้…ช่ะ..อ๊อก..”
“ฉึ่ก!!~ ฮ้า!! อ๊า….ช่วย…ช่ว…..”
นครนิวยอร์ก เมืองที่ไม่เคยหลับใหล..ผู้คนมากหน้าหลายตาเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวทั้งนอกและในประเทศ …ต่างก็มีชีวิตที่ไม่เคยหลับใหลยามค่ำคืน สถานที่ผ่อนคลายปลดปล่อยความสุขและความสนุกเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้า.
แน่นอน..มันย่อมเป็นแหล่งที่รวบรวมผู้คนมากมายให้มารวมอยู่ร่วมในสถานที่เดียวกัน ….
….กลิ่นบุหรี่ที่เป็นตัวการทำลายปอดและแอลก์ฮอลเหล้าไวน์ชั้นดีมีดีกรีทำลายตับตั้งอยู่บนชั้นเรียงรายมากมายราวกับผู้หญิงสวยๆที่คลอเคล้าเร้าอารมณ์ไปด้วยกลิ่นน้ำหอมแรงๆที่ฉุนกึ่กเตะจมูก..
ที่นี่แหล่ะ…หึหึ~
แสงสีแว่บวาบของไฟในผับสาดแกว่งไปมา…เมื่อจังหวะดนตรีกำลังเมามันส์ราวกับกำลังเชิญชวนให้นักท่องเที่ยวทั้งหญิงและชายขยับสะโพกโยกย้ายจังหวะอารมณ์ให้สนุกสุดเหวี่ยงด้วยกัน~
“ผลั่ก!~” ประตูบานพับเปิด – ปิด ถูกฝ่ามือหนาผลักเปิดเข้ามา…ทุกสายตาจับจ้องมองไปที่ชายร่างสูงแต่งกายดูดีคนนั้น..
และไม่พลาด..
“มีอา..เธอดูนั่นสิ..เธอว่าผู้ชายคนนั้นน่ากินมั้ย~ คิกคิก..หล่อน่าฟัดมว้ากก”มือเล็กเรียวสะกิดเพื่อนคู่หูของเธอให้หันมาดู..ผู้ชายหน้าหล่อหุ่นดีที่น่าฟัดที่สุดในค่ำคืนนี้..
หัวข้อ Jaesu,TVXQ Fic,Fic 2kim nc,Fic Jaesu nc, ชนิด ผู้ใหญ่ (Adult)
K I D N A P P I N G – 2KIM
P17. DESTROY!!
Eyes, your eyes
ดวงตา, ตาของคุณ
I can see in your eyes, your eyes
ฉันมองทะลุลงไปได้ , ในตาของคุณ
You make me love.
คุณทำให้ฉันรัก
But, I want to kill you.
แต่ฉัน..อยากฆ่าคุณ.
KIM JAEJOONG
เพราะคุณมัน!!!
" ไร้หัวใจ "
********
แจจุงใช้จังหวะทีเผลอที่จุนซูกำลังประมาท..สองแขนแกร่งกระทุ้งผลักร่างของจุนซูให้เซออกจากการกอดร่างกายของเขาอย่างแรง..จนร่างเล็กบอบบางของจุนซูกระเด้งตัวกระแทกกับเบาะของโซฟา...ใบหน้าหวานของจุนซูทำสีหน้าตื่นตระหนกตกใจกับท่าทางและการกระทำของแจจุง..
เมื่อ!!!
“เพี๊ยะ!!!~”ฝ่ามือหนาตบที่แก้มขวาของจุนซู ก่อนจะผลักร่างเล็กของจุนซูตกจากโซฟา..และร่างสูงกระโดดลุกพรวดสองขาแกร่งวิ่งก้าวเท้าจะเข้าไปในห้องๆนั้น..
จุดมุ่งหมายคือ ห้องใต้ดินของเขา..
ที่สังเวยชีวิตของเหยื่อทุกคน..
ที่นั่น...มีทุกสิ่งที่สามารถฆ่าคิม จุนซูให้ตายช้าๆอย่างทรมาน..ตายอย่างน่าสยดสยองไม่เหลือซากให้คุ้มค่ากับในสิ่งที่กล้าทำกับเขา..
‘กล้าต่อสู้เหิมเกริมกับฉันเหรอ!!~’
‘คิม จุนซู..แกจะต้องตายด้วยน้ำมือของฉัน!!~’
อีกนิดเดียว..สองขาแกร่งก็จะก้าวไปถึงห้องใต้ดินอันมืดทึบที่เปิดประตูอ้ารอโศกนาฏกรรมนองเลือดของเหยื่อของเขาแล้ว~
เสียงหัวเราะกลั้วลำคอสะใจน้ำเสียงโทนต่ำบ้าคลั่งหัวเราะออกมาเสียงดังราวกับคนบ้า!~
สีหน้าและแววตาท่าทางของเขา..ดูยังไงมันก็ไม่ปกติยิ่งถลำลึกจนยากจะเรียกกลับคืนมาซึ่งชีวิตเยี่ยงมนุษย์ธรรมดา..
เมื่อทุกอย่างมันคือความเคยชิน..
เหตุผลเหรอ?
ไม่มี..
‘บางครั้ง..การที่เราเคยชินกับอะไร..ก็ไม่แปลว่า เราชอบมัน..เสมอไป’
ไม่รู้ว่าเรี่ยวแรงของจุนซูมาจากไหน..
ร่างเล็กที่วิ่งก้าวเท้าตามมาจากด้านหลังของแจจุงติดๆ!!~
มือเล็กกระชากคอเสื้อของแจจุงจากทางด้านหลังกระชากเหวี่ยงอย่างแรง!!..จนร่างอ่อนแรงของแจจุงเซล้มลงมานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆตัวหนึ่ง..ในห้องใต้ดิน
หลังจากที่ถูกเท้าเล็กของจุนซูถีบร่างสูงของแจจุงฆาตกรโรคจิตสุดปลายเท้า!!เท่าที่แรงมี!!~ จนคนร่างสูงกลิ้งตกร่วงลงจากบันไดขั้นแรกลงมานอนแหมบ..อยู่บนพื้นชื้นที่แฉะคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็นข้นขั่กด้วยเลือดสีแดงช้ำของเหยื่อหลายๆคน..ที่สะสมเน่าเหม็นตายมาเป็นเวลานาน..
..ตายด้วยน้ำมือของมัน!~
ไอ้ฆาตกรโหดโรคจิต..
ตอนนี้..
ที่ไม่ต่างอะไรไปจากเหยื่อคนหนึ่ง..ที่มันเคยฆ่า!!
คิม แจจุงในตอนนี้ที่แสนจะไร้น้ำยา..
ไม่มีปัญญาแม้แต่..จะต่อสู้ขัดขืนคิม จุนซู เหยื่อร่างเล็กที่เก็บกดกักอารมณ์โกรธแค้นมามากมาย..และเนิ่นนาน~
เมื่อความบ้าดีเดือดของจุนซูในตอนนี้..ดูโหดร้ายเหี้ยมเกรียมอำมหิตเสียยิ่งกว่าแจจุงที่กระทำสิ่งชั่วร้ายแบบนี้เสียเป็นประจำ..เสียอีก!!
ความโกรธแค้น..เกลียดชังที่ถูกหักหลังจากความเชื่อใจของจุนซูเมื่อกี๊ที่ถูกแจจุงตบหน้าและผลักตกโซฟาจนล้มลงไปนอนทับเศษกระจกทิ่มแผ่นหลังบาง..สร้างความเจ็บปวดให้ทั้งที่กายและจิตใจบอบช้ำของจุนซูที่หลงโง่เชื่อคำหลอกลวงคำปดของแจจุง..
ทำให้จุนซูในตอนนี้กล้าที่จะทำทุกอย่างเพื่อที่จะแก้แค้นกับทุกสิ่งที่ถูกไอ้ผู้ชายโรคจิตอำมหิตคนนี้ทารุณ..ให้ทุกข์ทรมานราวกับเหยื่อของมันไม่ใช่คน!~
ในระยะเวลาแค่สองสามวัน..มันช่างยาวนานราวกับสองสามเดือน..ช่วงเวลาแห่งขุมนรกที่ต้องเป็นเพียงของเล่นแก้เหงาสร้างความสุขสนุกในความทุกข์ของผู้ถูกกระทำ..แต่ฆาตกรอย่างมันกลับมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น..ไม่เคยมีความรู้สึกผิดในสิ่งที่ได้กระทำเลย...ทำราวกับเหยื่อของมันช่างไร้ค่ายิ่งกว่าเศษหญ้าข้างทางเสียอีก..
“ฉันจะให้แกทรมาน..เหมือนกับที่เหยื่อของแก...”
“ทนทุกข์ทรมาน..ตายช้าๆภายในห้องนรกรูหนูนี่..หึ่หึ่~”น้ำเสียงสะใจจากน้ำเสียงที่เคยหวานนุ่มกลับกลายเป็นเสียงเล็กแหบแห้งเย็นชาของจุนซูเต็มไปด้วยความเกลียดชังพูดออกมาในขณะที่สองมือเล็กกำลังจับมือหนาของแจจุงมาใส่กุญแจมือล็อคไว้..
“คลิ๊ก!~”เสียงกลไกลล็อคกุญแจมือเก่าๆล็อคข้อมือหนาของแจจุงผูกติดกันไว้ด้านหน้า..
และ...
ร่างเล็กของจุนซูที่ยืนอยู่..ยกเท้าเปลือยเปล่าฝ่าเท้าที่เปื้อนเลือดถีบไปที่ขาเก้าอี้ข้างหนึ่งที่แจจุงนั่งอยู่ทันที!!
เก้าอี้ไม้เอนไปด้านหน้า..ตามแรงถีบของปลายเท้าเล็กของจุนซูที่ถีบส่งมาด้วยความเกลียด!~
“ผลั่ก!!~”ร่างหนาของแจจุงล้มลงจากเก้าอี้อย่างแรง..กลายเป็นว่า..เขากำลังนั่งคุกเข่าประชันหน้ากับใบหน้าหวานซีดเซียวของจุนซูที่กำลังก้มใบหน้าหวานๆกับรอยยิ้มเหี้ยมๆออกมายิ้มเยาะเย้ยหยัน..ในสภาพของไอ้สารเลวโรคจิตที่อยู่ในสภาพดูไม่จืดตกอยู่เป็นรอง..เหยื่ออ่อนแอของมัน~
“จุนซู..แฮ่ก!~ ฉันรักนายนะ!!~ รัก..ฉัน..ฉัน~”น้ำเสียงที่เค้นพูดออกมาจากลำคอเสียงโทนต่ำที่กลายเป็นเสียงร้อนรนดิ้นรนต่อความตายที่กำลังจะได้รับ..เมื่อสายตาของเขากวาดสายตามองไปรอบๆ ดวงตาสีแดงก่ำนับร้อยคู่จากในมุมมืดมันกำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาจ้องเขม็ง..เขายังจำพวกมันได้ดี..พวกหนูสกปรก..น่ารังเกียจ!~
“ได้โปรด..ฉันสัญญาแล้วเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป..อ้ะส์!~”ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาชวนหลงใหลส่ายหน้าไปมาช้าๆดวงตาคมของจ้องมองลึกเข้าไปในแววตาของจุนซู..
ความต้องการที่จะเอาตัวรอดมันสั่งให้เขาต้องทำแบบนี้..เหยียบย่ำศักดิ์ศรีที่เคยมีเพื่อร้องขอชีวิต..
ตอนนี้เขาเริ่มที่จะเข้าใจความรู้สึกของเหยื่อที่มี..แต่มันเพียงแค่น้อยนิดเท่านั้นแหล่ะ..
กะอีแค่คำพูดฝันลมๆแล้งที่ในความเป็นจริงทำให้ไม่ได้..มีแต่พวกหน้าโง่เท่านั้นแหล่ะที่เชื่อ..
‘ถ้าเชื่อ..นายก็โง่แล้วล่ะ..คิม จุนซู..หึ่~ ‘
“หมับ!~”ฝ่ามือเล็กของจุนซูคว้าหมับเล็บสวยจิกกำเส้นผมสีดำขลับด้านหน้าของแจจุงแน่น!~
ก่อนเจ้าของริมฝีปากบางสีซีดแห้งแตกระแหงไร้ความอมชมพูจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า..
“ฉันควร...เชื่อนายดีมั้ย..แจ..จุง..”น้ำเสียงเล็กพูดย้ำเน้นคำพูดออกมาทีละคำ..ใบหน้าหวานก้มใบหน้าลงไปใกล้ใบหน้าที่น่ารังเกียจเต็มไปด้วยรอยกรีดของใบมีดชุ่มเลือดของแจจุง..ดวงตาเล็กมองใบหน้าของแจจุงนิ่ง..ราวกับชั่งใจ ไร้ซึ่งความรังเกียจภายใต้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยข่วนกรีดที่ใครๆไม่อยากมอง..
คิม แจจุง..ฉันควรจะเชื่อนาย...
ดีมั้ยนะ?
เรียวลิ้นเล็ก..สอดลึกหายเข้าไปในริมฝีปากร้อนของแจจุง..ริมฝีปากเย็นชืดของจุนซูสัมผัสแนบชิดบดจูบขยี้ริมฝีปากบางร้อนด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้..ทุกอย่างมันเต็มไปด้วยสัญชาติญาณที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร..ถึงได้ไม่รู้สึกรังเกียจ..
ดวงตาคมของแจจุงหลับตาพริ้มเงยหน้าขึ้นเริ่มมัวเมาสัมผัสในรสจูบดูดดึงของจุนซูที่เป็นฝ่ายเริ่มต้นจูบเขาก่อน..ข้อมือทั้งสองข้างที่ถูกล็อคกระตุกกระชากข้อมือแรงๆเพื่อให้หลุดเพื่อที่จะเริ่มความสัมพันธ์ครั้งใหม่..กับคิม จุนซูที่ยอมเชื่อใจเขา..แต่แล้วร่างแกร่งของแจจุงก็ต้องสะดุ้งพรวดผงะหัวกระชากหนีไปทางด้านหลังเพื่อหลุดออกมาจากการจูบรุนแรงของจุนซูทันที!!~
เมื่อฟันคมซี่เล็กกัดกระทบดึงกระชากริมฝีปากด้านบนของแจจุงอย่างแรง!!~ จนเกิดรอยช้ำห้อเลือดริมฝีปากปริแตกจนรับรู้ถึงรสชาติเค็มปร้าที่น่าสะอิดสะเอียน~
สีหน้าแววตาของแจจุงผันเปลี่ยนไปด้วยแววตาเกลียดชังทันที..ที่ถูกตลบหลังจากความเชื่อใจที่เขาเคยมีให้คิม จุนซู..เหยื่อรายแรกที่เขาเริ่มรู้สึกรักเพราะว่าไม่เหมือนใคร..
เพราะคิม จุนซูรัก..
ที่ตัวตนของเขา..ไม่ได้รักจากการกระทำเสแสร้งของเขาเหมือนกับเหยื่อโง่ๆคนอื่น..
แต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว..ในหัวใจของจุนซู
เมื่อทุกอย่างมันสอนให้รับรู้..ในความเป็นจริงที่แสนโหดร้าย..
“ในโลกนี้..ไม่ว่าใคร...”
“ต่างก็รักแต่ตัวเอง....”น้ำเสียงเล็กแหบแห้งของจุนซูพูดแผ่วเบาออกมาราวกับเสียงกระซิบ..ด้วยน้ำเสียงเฉยชาเย็นชาจนแทบไร้ความรู้สึก..
สายตาคมของแจจุงจ้องเขม็งมองใบหน้าหวานของจุนซูที่ทำหน้าตาราวกับไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับสายตาด่าทอเกลียดชังของแจจุงที่มันเริ่มมีมากมายล้นเหลือ..
ในเมื่อตอนนี้..
เขา..กลับกลายเป็นเหยื่อเสียเอง..
“เชิญแกตาย..ในห้องนี้คนเดียวเถอะ...”
“แกทำลายชีวิต..ของฉันได้...”
“ฉันก็จะทำลายชีวิตไร้ค่า... สารเลว. โรคจิต ของแกได้เหมือนกัน~ หึ๊~ “
ริมฝีปากเล็กที่เคยยิ้มหวานรอยยิ้มกว้างสดใสบัดนี้มีเพียงรอยยิ้มแสยะยิ้มมุมปาก..
แววตากลมเรียวเล็กส่องประกายราวกับกำลังยิ้มชั่วร้ายออกมาจากแววตาที่เคยใสซื่อไร้เดียงสา..น่ารัก~ แต่ตอนนี้มันกลับไม่ใช่..เมื่อคิม จุนซูกลายเป็นคนแข็งกร้าวและจิตใจหยาบกระด้างกร้านเกินกว่าที่จะกลับมาไร้เดียงสาใสซื่อได้อีกครั้ง...
กลายเป็นคนที่ไม่ยอมเชื่ออะไรง่ายๆและการกระทำและความคิดเริ่มโหดเหี้ยมเสียจนน่ากลัว~
ร่างเล็กของจุนซูลุกขึ้นยืน..ในระยะคนที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นสกปรกโสโครกอย่างแจจุงต้องเงยใบหน้าที่เละจนแทบจำสภาพเก่าไม่ได้เมื่อมันเต็มไปด้วยเลือดเข้มข้นคราบเลือดเกรอะกรังสีสดที่มันยังไม่เหือดแห้งเปรอะเลอะรอยกรีดยาวๆลึกถึงจนกระดูก..
ดวงตาคมของแจจุงสั่นระริก~ มองใบหน้าหวานของจุนซูด้วยสายตาที่ผิดหวัง..เขาตะโกนเรียกชื่อของจุนซูเสียงดังจนลั่นห้อง..มืดอับๆที่แสนน่ากลัวและอันตรายในขณะเดียวกัน...
เมื่อ!!
“ตึ่ก..ตึ่ก!~ ตึ่ก....ตึ่ก...ตึ่ก...”เสียงฝีเท้าเล็กค่อยๆเดินห่างไกลจากตำแหน่งที่แจจุงล้มลงไป..ห่างไกลเรื่อยๆจนแทบไม่ได้ยิน..
สองขาแกร่งไร้เรี่ยวแรง..เมื่อพยายามฝืนเรี่ยวแรงกำลังขาทั้งหมด..ลุกขึ้นยืนแต่ก็ล้มลงไปกองกับพื้นทุกที..แววตาคมของแจจุงแสดงความโกรธเกรี้ยวเกลียดชังคนตรงหน้าออกมา..
เมื่อ..
“เคร้ง!!~ ฉันไม่ใจร้ายพอ..หนีออกไปจากที่นี่ให้ได้สิ~ หึ๊~ “มือเล็กเหวี่ยงกุญแจดอกเล็กเก่าสนิทเขรอะไปในมุมมืดสลัวๆในห้องอย่างไม่ใส่ใจ..ก่อนเท้าเล็กจะก้าวบันไดขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน..ทิ้งให้แจจุงเผชิญความโหดร้ายภายใต้ห้องใต้ดินโสโครกนี่แต่เพียงลำพัง..
‘เหมือนกับที่แกทำกับฉัน~’
“เคร้งงงง~~ กึ่ก!!~”เสียงเหล็กสแตนเลสของกุญแจข้อมือที่ล็อคข้อมือหนาของแจจุงถูกเหวี่ยงสไลค์ไปหยุดค้างอยู่บนตะแกรงเหล็กสีดำไหม้จากคราวที่แจจุงเอาปืนพ่นไฟเผารังหนูสกปรกจนมันเกือบตายยกรัง..
แจจุงรีบกระเสือกกระสนใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี..เพื่อคลานก้าวเท้าเร็วๆจากสองเข่าที่แนบติดกับพื้นปูนเปียกแฉะสัมผัสไปกับพื้นน้ำขังเฉอะแฉะที่เขาแสนจะรังเกียจ..แต่เพื่อความอยู่รอด..สองแขนแกร่งยันพื้น..ฝ่ามือหนากางนิ้วทั้งห้านิ้วมือหนาป่ายคลานพาร่างเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว..เพื่อรีบไปหยิบกุญแจมาไขปลดเปลื้องพันธนาการเหล็กที่ข้อมือ..
จะได้ไปฆ่าคิม จุนซูที่เขาทั้งรักทั้งเกลียดให้ตายคามือ!!~
ทำอย่างไรก็ได้..ขอแค่ให้ได้..
‘ฆ่า..’
เมื่อฝ่ามือหนาหยิบกุญแจดอกเล็กสนิมเขรอะที่ค้างเติ่งอยู่บนตะแกรงเหล็กมาได้ยังไม่ทันทีเขาจะได้ไขกุญแจมือออก..
ร่างสูงของแจจุงผงะล้มถอยหลังทันที..แจจุงล่นเคลื่อนกายถอยหลังหนีทันทีโดยไม่ต้องใช้เวลาคิดให้เสียเวลาที่จะต้องลืมหายใจ..
เมื่อได้ยินเสียงคู่กรณีเก่าที่คุ้นเคย..ดังขึ้นราวกับกำลังโห่ร้องไปด้วยความดีใจเมื่อได้เจอเขา..
“จี๊ดดดดด!!~~ ฟ่อออ!! ขู่วววว!!~ จึ๊ดด ๆๆๆ จี๊ดดดดด!!~”ดวงตาแดงก่ำเปล่งประกายสีแดงฉานในความมืดค่อยๆแวววิบวับเพิ่มจำนวนแววตาสีแดงฉานมากขึ้นเรื่อยๆ!~
สิ่งมีชีวิตที่แสนสกปรกโสโครกที่อยู่ในขุมนรกใต้ท่อในห้องใต้ดิน..มันค่อยๆกระโดดปีนและผุดขึ้นมาจากฝาตะแกรงเหล็กรังของมัน..และค่อยๆวิ่งกรูเข้ามาหาร่างหนาของแจจุงที่กำลังคลานหนีด้วยความกระเสือกกระสน..สองมือหนาตะเกียกตะกายพาร่างหนาชุ่มโชกกลิ่นคาวเลือดของเขาคลานขึ้นบันไดปูนเพื่อจะขึ้นไปเปิดประตูด้านบน.
ทั้งที่สองมือของแจจุงยังมีกุญแจข้อมือเหล็กพันธนาการข้อมือหนาอยู่..
ร่างใหญ่เท่าขนาดลูกแมวขนาดย่อมพองขนชันกล้า!~ ขนหยาบของมันเงาเลื่อมไปด้วยสีเลือดสีดำข้นด้วยคราบน้ำหนองของศพรายเก่าๆที่ทับถม..ดวงตาสีฟ้าอ่อนชุ่มเลือดจนไม่เห็นม่านตาสีขาวของเหยื่อคนก่อนฝังคาอยู่ที่ฟันคมคู่ซี่หน้าสีเหลืองดำของมัน..ไอ้หนูสกปรกที่แสนน่ารังเกียจเพชฌฆาตฟันคมที่แสนน่ากลัว..
“แอร๊ดด!~”เสียงประตูเหล็กเก่าๆของห้อง..แง้มขึ้นมาอีกครั้ง..เมื่อจุนซูที่หายกลับไปเดินกลับมายืนที่บันไดชั้นบนสุด ก่อนเท้าเล็กจะก้าวเท้าเดินลงมา..
และหยุดอยู่ที่บันไดขั้นที่ 5
ระหว่างทางก่อนถึงขั้นสุดท้าย..ที่ปลายทางมีแจจุงรออยู่ด้านล่าง..
ใบหน้าของแจจุงมีประกายความหวังขึ้นบนสีหน้าของเขาอีกครั้ง...แต่แอบซ่อนสีหน้าแววตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มมุมปากกระหยิ่มผุดยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง..
เมื่อ...
“จุนซู...นายเปลี่ยนใจใช่มั้ย~”
“ช่วยฉันออกไปทีนะ..ฉันจะพานายกลับบ้าน..(เก่า..)”น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ปรับเสียงให้แลเหมือนคนปรกติพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นระรัวราวกับกำลังปลื้มปิติที่เหยื่อที่น่ารักของเขากำลังกลับมาเพื่อช่วยเขา
แต่นิสัยชั่วร้ายเก่าๆของแจจุงยังคงไม่หมดไป..เมื่อประโยคสุดท้ายที่ถูกกลืนหายเบาหวิวลงลำคอ..มันมาจากความต้องการที่แท้จริง..
ไม่มีทางหรอก..ที่คิม แจจุงคนนี้จะรักใครจริง..
ทุกอย่างก็แค่ทำเพื่อตัวเองเท่านั้นแหล่ะ..
รักแต่ตัวเอง..
นายมันเชื่อไม่ได้..
นั่นคือสิ่งที่อยู่ภายใต้จิตใจที่เริ่มจะขุ่นมัวของจุนซู..ที่ไม่ใสสะอาดเหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะอยู่คลุกคลีกับแจจุงฆาตกรโรคจิตคนนี้นานเกินไป..
จิตวิญญาณและความเป็นตัวเองถูกกลืนหายไปด้วยความโหดร้ายเหี้ยมโหดที่ถูกยัดเยียดเข้ามาภายในจิตใจโดยที่เจ้าของจิตใจเองก็ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด..
ว่าสิ่งที่แสนเกลียดชัง มันกำลังเข้าเกราะกุมใจที่ใสสะอาดของตัวเองให้แปรเปลี่ยนไปเป็นในสิ่งที่ตนเองเกลียดนักเกลียดหนา..
นี่คือ สิ่ง.. ที่ คิม จุนซูไม่เคยได้รู้เลย..
รอยยิ้มเล็กๆผุดยิ้มขึ้นมา..ก่อนมือเล็กจะหยิบบางอย่างในมือเหวี่ยงลงไปในห้องใต้ดิน..
“เพล้ง!!~”ขวดเหล้าบรั่นดีแอลก์ฮอลมึนเมาชั้นเยี่ยมภายใต้ขวดเหลี่ยมแก้วสีใส..ร่วงหล่นลงมาจากที่สูงจนเศษขวดแตกกระจายไปรอบๆทิศทาง..พร้อมกับขวดแอลก์ฮอลสีฟ้าน้ำยาล้างแผลสดถูกเหวี่ยงลงไปในห้องใต้ดินที่แจจุงอยู่ พร้อมกับ..
“ฟุ่บ!!~ พรึ่บ!!~”ก้านไม้ขีดติดไฟร่วงลงไปตรงที่ฝูงหนูอยู่...ควันไฟสีขาวปนเทากระจายพวยพุ่งขึ้นมา..พร้อมกับเปลวไฟสีส้มแดงที่กำลังลุกท่วมล้อมรอบร่างหนาของแจจุงที่กำลังวิ่งก้าวเท้าหมายจะขึ้นไปขย้ำร่างเล็กของคิม จุนซูที่บังอาจมาเผาเขาทั้งเป็นแบบนี้..
เมื่อคลายจากพันธนาการจากกุญแจข้อมือเวรนี่ได้..ร่างสูงของแจจุงลุกขึ้นยืน..ดวงตาคมสอดส่ายสายตาเพื่อมองหาทางออก..ในขณะพวกหนูโสโครกกำลังกรูเข้ามาหาเขา!!~
“ปึ้ง!!~”เสียงปิดประตูทางออกด้านบนดังขึ้น..พร้อมกับร่างเล็กของจุนซูรีบวิ่งกระเสือกกระสนด้วยเท้าเปล่ารีบออกมาจากบ้านนรกที่แสนชั่วร้ายของไอ้โรคจิตเหี้ยมโหดนั่นทันที!!~
“อ๊ากกกกก!!!~ แฮ่ก!!~ คิม จุนซู ฉันจะฆ่าแก!!!~”เสียงกรีดร้องของแจจุงตะโกนเค้นเสียงออกมาจากลำคอเสียงดังแหบพล่าจนน่ากลัวเสียงโทนต่ำที่กำลังโมโหพล่านจนแทบจะกระอักเลือดร้องโหยหวนออกมาเสียงดัง..
พร้อมกับเสียงลั่นเปรี๊ยะๆของประกายไฟสีส้มแดงที่กำลังคุแผดเผาสิ่งของทุกอย่างในบ้าน..กลิ่นควันที่ทำให้หายใจไม่ออกแน่นหน้าอกสุมแน่นสูดดมล้ำลึกจนแทบจะสำลักทะลุถึงปอด..ซัดเข้าโพรงจมูก..จนควันสีเทาลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ..
เสาอิฐกลางบ้านล้มครืน..ทับเฟอร์นิเจอร์ในบ้าน..ล้มระเนระนาดทับจนแตกเสียหาย..เบาะสีน้ำตาลไหม้เกรียมจนได้กลิ่นของใยสังเคราะห์ติดไฟที่เหม็นฉุนจนแสบทะลวงไปถึงปอด..
บ้านทั้งหลังของแจจุงกำลังจะถล่มลงมา..ปล่องไฟพ่นให้เห็นเปลวไฟสีส้มแดงที่ลุกขึ้นสูงท่วมหัว..
ถึงแม้ด้านนอก..จะมีเม็ดฝนสาดเทตกกระหน่ำลงมา..แต่มันก็ไม่สามารถที่จะดับไฟเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำคุจนไร้ทางออกได้..
เมื่อจุดเกิดเปลวเพลิงมันเกิดจากห้องใต้ดิน..ลุกลามไหม้ไปทั่วยังทุกส่วนภายในตัวบ้านของแจจุง..ที่ตอนนี้กำลังไหม้แผดเผาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี..
ห้องนอนสวยหรูตกแต่งด้วยโทนสีดำ..เฟอร์นิเจอร์และวอล์เปเปอร์สีเข้มหดพลิกงอม้วนเป็นเกลียวสีเทาและเขม่าของขี้เถ่าควันไฟลอยคลุ้งอยู่เหนือเพดานฝ้าด้านบนที่มันกำลังร่วงยวบลงมาพร้อมกับลูกไฟขนาดใหญ่..ทุกอย่างกำลังถูกแผดเผาจนมอดไหม้ไม่เหลือเค้าโครงเดิมที่เคยสวยงาม..
ควันสีขาวเทาที่ถูกเผาไหม้จนเป็นเปลวไฟที่มีควันสีดำลอยอยู่เหนือปล่องไฟบนหลังคาบ้านของแจจุงลอยขึ้นสูงเสียดฟ้าเหนือต้นสนสูงใหญ่..
นั่นคือสิ่งที่คิม จุนซูเห็นในขณะที่คนร่างเล็กที่เกือบจะเปลือยเปล่าเพราะเสื้อผ้าขาดวิ่น..ฝีเท้าเล็กหยุดวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต..เพื่อหยุดพักหายใจพักเหนื่อย..เมื่อคิดว่า..คงไม่ถูกตามจากไอ้ฆาตกรโรคจิตแล้ว..วิ่งหนีออกพ้นอาณาเขตของมันแล้ว~
สองมือเล็กเกาะกับลำต้นของต้นสนสูงใหญ่แน่น~ เมื่อวิ่งมาถึงเนินสูงๆที่เห็นเปลวไฟสีแดงส้มที่ร้อนระอุแผดเผาบ้านทั้งหลังบ้านนรกหลังนั่นอย่างสะดุดตา..
ใบหน้าขาวซีดเผือกของจุนซูเงยหน้าขึ้นเพื่อมองท้องฟ้าเบื้องบนที่หยาดน้ำฝนเม็ดใหญ่ยังคงกระหน่ำตกลงมา..ฝนตกกระหน่ำเกรี้ยวกราดราวกับพายุคลุ้มคลั่ง..ที่คล้ายคลึงกับอารมณ์ของแจจุงที่ถูกเขาตลบหลัง..หักหลังอย่างร้ายกาจและดับอนาถเพราะถูกเผาไฟตายภายในห้องใต้ดินอย่างทุกข์ทรมาน~
ละอองฝนเม็ดใหญ่ที่โปรยปรายตกลงมากระทบหยดน้ำสีใสเกาะพราวบนแก้มขาวซีดของจุนซูที่เต็มไปด้วยรอยบาดเล็กๆของกิ่งไม้...
ในขณะที่...ร่างเล็กของจุนซูที่เคยเปียกชุ่มโชกไปด้วยคราบเลือดสีแดงเข้มได้ถูกฝนที่ตกเทกระหน่ำลงมาชำระล้างคราบโสมมที่แปดเปื้อนด้วยโลหิตสีแดงสดให้หมดไปราวกับถูกล้างบาป..
ชำระล้างความชั่ว..ที่มันจะตายไปพร้อมกับคิม แจจุง..
ฆาตกรใจโหดที่แสนร้ายกาจ..และผู้เป็นเจ้าของความบริสุทธิ์ที่มันจะไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป..
เส้นผมแนบเรียบลู่ใบหน้า..ในขณะที่คนร่างเล็กยืนหนาวสั่นเทา จนสองแขนเล็กต้องยกขึ้นมาประสานไขว้กันเพื่อกอดตัวเอง..
เสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนคราบเลือดสีจางของแจจุงที่จุนซูใส่อยู่เปียกจนแนบเนื้อขาวซีดเขียวช้ำของจุนซู..ของเหลวสีแดงที่ไหลเวียนอยู่ภายในหลอดโลหิตในร่างกายไหลออกมาจากบาดแผลทั่วตัวของจุนซูไหลปนกับน้ำฝนที่ไหลลงมารวมกันเป็นทางยาวเป็นน้ำสีแดงจางๆซึมลงกับพื้นดินที่ชื้นแฉะ..
แผ่นอกบางที่ยังคงกระเพื่อมหายใจถี่รัวด้วยความที่รู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัวไม่หายกับสิ่งที่ได้ไปประสบพบเจอ..ค่อยๆผ่อนลมหายใจสูดลมเข้าปอดช้าๆในขณะที่เม็ดฝนก็ยังคง..ไหลเซาะกระเซ็นลงมากระทบใบหน้าของจุนซู..หยาดน้ำตาถูกชำระล้างออกไปพร้อมกับหยาดน้ำฝนที่ตกลงมาราวกับชโลมใจดวงน้อยๆให้ชุ่มช่ำ..ลืมไปซะเรื่องราวที่เลวร้าย~
แต่เรื่องราวมันยังไม่จบ..
เมื่อจุนซูยังก้าวหนีออกมาไม่พ้นความตาย..
เมื่อ!!~
“โบร๊ววววว!!~~~แฮ่!!~~ กรรร!!~~~”เสียงคำรามกู่ร้องกระโชกโฮกฮากเสียงเย็นยะเยือกของหมาป่าทำให้รู้สึกหนาวเย็นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้น..จนร่างเล็กของจุนซูสะดุ้งเฮือก!~ แววตาเล็กของจุนซูเบิกตาโตขยายม่านตากว้างเพื่อจ้องมองเส้นทางและหวาดระแวง!!~ ท่ามกลางความมืดที่ยังพอมีแสงสว่างพอสลัวๆความน่ากลัวมันยังไม่หมดไป..
เมื่อได้ยินเสียงเครื่องจักรบางอย่างที่มันดังปั่ดๆราวกับเสียงเลื่อยไฟฟ้าที่ถูกกระตุกปลายเชือกเพื่อเริ่มการทำงาน..เปิดปุ่มสตาร์ทเพื่อการบั่นตัดเฉือน!!
เสียงนั้น!~ มันดังมาจากทางด้านหลัง..จากที่ที่..จุนซูวิ่งกระเสือกกระสนหนีตายออกมา!!
ทิศทางเดียวกัน..เสียงมันมาจากบ้านของไอ้โรคจิตคิม แจจุง!!
ไม่มีทาง!!~ มันตายแล้วนี่!!
“สวบ!!~~ ตึ่ก!!~ ตึ่ก!!!~”เสียงฝีเท้าก้าวหนักๆที่วิ่งกระโจนจากพุ่มไม้สูง..มันดังถี่ๆเร็วๆราวกับสองเท้านั่นกำลังวิ่งไล่ตามล่าอะไรสักอย่าง!!~
กำลังพุ่งตรงเข้ามาหาจุนซู..ที่ใจหล่นลงไปยังตาตุ่ม~
เมื่อรู้สึกว่า..ต่อให้หนียังไง..
ก็ยังหนีไม่พ้นอยู่ดี!~
ร่างเล็กของจุนซูวิ่งหนี..สองมือเล็กปัดแหวกผลักใบคมกริบของใบข้าวโพดออกทันที..ที่มันตวัดเฉือนโดนผิวขาวซีดจนเลือดสีเข้มไหลซิบออกมา..แต่คิม จุนซูไม่ได้สนกับความเจ็บปวดอันน้อยนิดนี่หรอก!~
เพียงแต่เกรงกลัวความตายที่กำลังวิ่งตามมาน่ะสิ!!~
เมื่อสองข้างทางซ้ายขวา..มีบางสิ่งที่กำลังวิ่งขนาบข้างจะเข้าใกล้ร่างเล็กของจุนซู คือ ร่างเหวอะหวะเต็มไปด้วยผิวสีแดงสดลอกจนเห็นเนื้อแดงสีขาวที่ถูกแผดเผาจนได้กลิ่นเนื้อไหม้..เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นจนเห็นเนื้อสุกที่แทบจะเปื่อยจากความร้อนหนังยืดๆของน้ำเลือดชุ่มห้อมล้อมผสมกับน้ำเลือดอยู่บนร่างของมัน!~
ใบหน้าที่ถูกเผาจนเห็นเนื้อติดกระดูกของแจจุงแสยะยิ้มออกมา..พร้อมกับในมือของมันถือเลื่อยไฟฟ้าที่กำลังปั่นเพราะเครื่องติดทำงานจะบั่นเฉือนร่างของจุนซูเป็นชิ้นๆ เสียงกลั้วหัวเราะน่ากลัวราวกับปีศาจผีห่าซาตานชั่วร้ายของมันหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงโทนต่ำสุขสม..เมื่อเห็นสติอันกระเจิดกระเจิงใบหน้าหวานที่หวาดกลัวเสียงกรีดร้องสั่นเครือราวกับสติแตกของจุนซูที่พูดตะโกนกรีดร้องออกมาจนฟังไม่ได้ศัพท์~
“อ๊าส์!!~ ฮึ่ก!!~ ออกไป!!~ ออกไป!!~”เสียงเล็กแหบแห้งของจุนซูตะโกนกรีดร้องไล่เสียงดัง!!~
“กรรร!!~~~ โบร๋วว!! กรรร!! “ด้านซ้ายก็เป็นฝูงหมาป่าตาแดงก่ำร่างสูงใหญ่กว่าหมาป่าธรรมดากำลังวิ่งขนาบข้างวิ่งไล่ตาม!!~ มันพยายามวิ่งเข้ามาใกล้ๆหมายจะงับเรียวขาเล็กที่เปื้อนไปด้วยคราบเลือดและโคลนจากน้ำฝนที่ตกลงมาขังในแอ่งน้ำเล็กๆจนน้ำกระเซ็น..
ร่างเล็กของจุนซูกระเสือกกระสนวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต..ท่ามกลางความมืดสลัวในป่าข้าวโพดที่สูงท่วมหัว!~ จนแทบมองไม่เห็นเส้นทางออกและทางรอดที่จะหนีไปจากไอ้หมาป่าปีศาจและไอ้ฆาตกรโรคจิตที่แทบไม่เหมือนคนเลยสักนิด!!~
ใบข้าวโพดยวบสั่นไหว..เมื่อถูกบางอย่างวิ่งชนกระทบผ่านจนราบยวบยาบจากทางด้านหลัง..กลับเร่งเร้าความหวาดกลัวให้เข้ามาเกาะกุมภายในจิตใจอ่อนแอหวาดกลัวของจุนซู..ให้ฟุ้งซ่านเสียขวัญหนักกว่าเก่า~
‘ใครก็ได้~ ช่วยด้วย..ฮึ่ก..ช่วยฉันที~’น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลคลอที่สองเบ้าตา~ เสียงเล็กแหบแห้งสะอื้นลงในลำคอ..หยาดน้ำตาพร่ามัวจนวิ่งสะเปะสะปะไม่รู้เส้นทาง!!~
หารู้ไม่ว่า..ทางรอดอยู่แค่เอื้อม!~
“มาอยู่กับฉันนะ..จุนซู~”รอยยิ้มแสยะยิ้มราวกับปีศาจของแจจุงภายใต้ใบหน้าเละเทะริมฝีปากบางซีดเซียวถลอกจนแดงก่ำกระตุกฉีกยิ้มมุมปากออกมาพร้อมกับเสียงโทนต่ำเย็นๆดังหวิวพัดแผ่วเบาเข้าโสตประสาทหูราวกับเสียงของลมพัด~
แขนแกร่งของแจจุงยกชูเลื่อยไฟฟ้าสูงขึ้น!~ พร้อมกับใบเลื่อยตวัดใบเลื่อยคมๆหมุนวนๆปั่นวนรอบไปมาราวกับบ้าคลั่ง!!..เพื่อรอเวลาที่จะบั่นร่างของคนที่เขาวิ่งไล่ตาม..เพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกัน~
อยู่ด้วยกัน..
“ฉันจะไม่ทำร้ายนายอีก..จะไม่ยอมให้ใครมาพรากเราจากกัน...”
“แม้กระทั่งความตาย~ หึ.....”น้ำเสียงจิตที่เย็นยะเยือกพูดออกมา..ดวงตาคมที่แดงก่ำจนม่านตาสีขาวกลายเป็นสีเลือดจ้องมองใบหน้าหวานของจุนซูด้วยแววตาแห่งความรัก..
ในขณะที่จุนซู..ไม่กล้าแม้แต่จะมองหันกลับไปทางต้นเสียง..ที่ดังก้องราวกับมากระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างๆใบหูเล็ก..
สัมผัสเหนอะหนะน่าขยะแขยง..เฉียดโดน..ผิวขาวเนียนของจุนซูไหม้ทันทีราวกับถูกเผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงร้อนระอุของขุมนรกขุมที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบได้..
“อ๊าส์!!~ ฮื่อ~~ ร้อนนน!!ฮึ่ก..แสบ!!~ ออกไปนะ!!!~”เสียงแหบแห้งของจุนซูกรีดร้องออกมาเสียงดัง!!~ เมื่อถูกฝ่ามือหนาของแจจุงสัมผัสกระชากข้อมือเล็กของจุนซู..หมายจะดึงให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแห่งความตาย..
คนตัวเล็กสะบัดแขนออกอย่างแรง!!~เพื่อให้หลุดออกจากการเกาะกุมจากมือหนาแหยะๆเต็มไปด้วยของเหลวใสๆที่พุพองเพราะถูกเผาไหม้จนเนื้อสุก~
ข้อมือเล็กของจุนซูเป็นรอยฝ่ามือหนาของแจจุงทันที..มันแดงจนกลายเป็นสีคล้ำทันที ความรู้สึกแสบร้อนเกิดขึ้นทันที เมื่อข้อมือเล็กของจุนซูไหม้จนมีสภาพเดียวกันกับแจจุง..ที่ยืนยิ้มกระหยิ่มด้วยแววตาแห่งความสุข~
“เรากำลังจะเป็นเหมือนกันแล้วนะ..”สิ้นเสียงของแจจุงที่กำลังจะตัดสิ้นชะตาของชีวิต..จุนซูวิ่งหนีร่างสูงของแจจุงวิ่งพรวดขึ้นไปบนเนินสูงๆที่มองไม่เห็นเบื้องหน้าที่รออยู่..สองขาเล็กเรียวหยุดก้าวเดินทันที..เมื่อสองขาเล็กสั่นเทาราวกับถูกจับล็อคอยู่กับที่..ไม่ให้หนีไปไหน..แขนขามันขยับไม่ได้..ราวกับถูกพันธนาการ..
จุนซูฝืนขืนตัวยกสองแขนเล็กขึ้นมากันและบังใบหน้าของตนทันที..เมื่อรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนราวกับเปลวไฟหายใจรดต้นคอเล็กของจุนซู...ดวงตาเล็กเรียวหลับตาแน่น!!~ ไม่อยากรับรู้..หรือมองเห็นความตายที่กำลังจะได้รับ..เมื่อแจจุงกำลังจะยัดเยียดสิ่งนั้นที่เรียกว่า..
‘ความตาย..’
ให้โดยที่คิม จุนซูไม่ได้รู้สึกต้องการเลยสักนิด~
แสงไฟเจิดจ้าพุ่งสาดส่องปะทะร่างเล็กที่ยืนแข็งทื่อจังก้าของจุนซูที่ยืนลำพังบนถนนสายเปล่าเปลี่ยว!!~
“ปริ๊นนนนน!!!~”เสียงบีบแตรยาวๆดังขึ้นทันที!!~
พร้อมกับร่างเล็กของจุนซูที่สองขาเล็กไร้เรี่ยวแรง..ทรุดล้มลงไปนอนกลางถนน..สติน้อยๆที่พร่ามัวดับวูบถูกความมืดเข้าครอบงำทันทีเมื่อไม่รู้สึกตัว..
ดวงตาเล็กเรียวค่อยเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ..เมื่อรู้สึกตัว..แล้วจุนซูก็พบว่า..เขานอนสลบใบหน้าเอียงซบอยู่บนเบาะนั่งข้างๆคนขับรถที่จอดรับคิม จุนซูขึ้นมา..
ใบหน้าหล่อเหลาขาวตี๋ของผู้ชายใจดีคนนั้นยิ้มให้กับจุนซู..ก่อนน้ำเสียงอบอุ่นจะพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรว่า..
“คุณสลบอยู่บนถนน..ผมจะพาคุณไปหาหมอเองนะครับ~”
“ปลอดภัยแล้ว...นะครับ~”รอยยิ้มอบอุ่นของริมฝีปากรอยหยักฉีกยิ้มกว้างอบอุ่นออกมาเพื่อสร้างความเชื่อใจให้กับจุนซูเพื่อไม่ให้เกรงกลัวเขา..
“ตึ่ก!!~ ตึ่ก!!~ ครืดด ครืดๆ แว้นนน แว้นนน!!”เสียงเลื่อยไฟฟ้าที่เคยได้ยินดังขึ้นจากข้างทาง..จากในป่าข้าวโพดที่สูงท่วมหัวกำลังสั่นไหวยวบยาบ..
ดวงตาเล็กเรียวของจุนซูเบิกตาโตกว้างด้วยความหวาดกลัวตกตะลึง!!~ เสียงเล็กแหบแห้งกรีดร้องบอกกับผู้ช่วยชีวิตของเขาเสียงอย่างดัง!!~
“ไม่!!~ ฮึ่ก..มันมาแล้ว!!!~”สองมือเล็กจับแขนแกร่งของคนร่างสูงใหญ่เขย่าแรงๆทันที..ราวกับเร่งเร้าเร่งรีบให้เขารีบ!!
“ออกรถสิ!!~ รีบขับรถหนีไป!!~ ไปให้ไกลที่สุด!!”
“ ฮื่ออๆๆๆ ขับรถ!!!~ออกไปจากที่นี่!!~ ฮื่อออๆ!!”น้ำตามากมายไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาเล็กเรียวของจุนซูทันที เมื่อเห็นร่างหนาของแจจุงที่สยดสยองน่ากลัวกำลังเดินเข้ามา..
ใกล้ๆรถ..
ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาช้าๆด้วยฝีเท้าที่เบาจนแทบไม่ได้ยินเสียงก้าวเท้าเดินเข้ามา..เบาและเงียบจนได้ยินเสียงลมหวิวๆที่ดังมาตีวนอยู่ข้างหูราวกับเสียงของปีศาจ..เสียงที่ไม่มีใครเข้าใจ~
ในขณะที่ผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับกลับเห็นแจจุงในสภาพเหมือนคนปกติไม่มีบาดแผลชุ่มเลือดชุ่มหนองสุกเกรียมกลิ่นเนื้อสุกเลยสักนิด..มีเพียงคิม จุนซูเท่านั้นที่สัมผัสถึงสิ่งนั้นที่แจจุงจงใจให้รับรู้ในตัวตนที่แท้จริง!!
“ออกรถทำไมครับ~ นั่นไง มีอีกคนหนึ่งที่เขาจะขอไปกับเราด้วย...”น้ำเสียงนุ่มๆของผู้ชายหน้าหล่อขาวตี๋ที่ช่วยชีวิตคิม จุนซูพูดออกมา พร้อมกับชี้นิ้วไปที่แจจุงที่กำลังเดินดุ่มๆก้าวเท้าเร็วๆเข้ามาใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น!!
“นั่นไง..”
“ไม่ใช่!!~ บอกให้ขับรถไป!~ ฮื่อออๆ”เสียงเล็กแหบแห้งของจุนซูที่กำลังตะโกนกรีดร้องด้วยน้ำเสียงสะอื้นคลอไปด้วยเสียงร้องไห้แหบแห้ง ทุกอย่างหยุดลงกะทันหัน..
และ...
น้ำเสียงร้องของจุนซูถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันทีเมื่อ!!
ดวงตาเล็กเรียวของจุนซูตวัดสายตาไปเห็น แววตาคมแดงก่ำราวกับอสูรร้ายของแจจุงกำลังจ้องเขม็งมองลึกเข้าไปในแววตาสั่นระริกน้ำตาคลอเบ้าของจุนซู..เขามองหน้าของจุนซูด้วยสายตาที่ผิดหวัง..
พร้อมกับน้ำเสียงที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงเสียงโทนต่ำของแจจุงเบาจนแทบกลายเป็นเสียงแหบพล่าในลำคอ..กล่าวพูดเอ่ยคำตัดพ้อออกมาว่า..
“จุนซู...นาย~”
“ไม่อยากอยู่กับฉันแล้วใช่มั้ย...”รอยยิ้มเหยียดสมเพชในทุกสิ่งมีขึ้นให้เห็นเป็นครั้งสุดท้าย..เขาพูดจบก่อนจะยกมือที่ถือเลื่อยไฟฟ้าที่กำลังทำงานพัดใบเลื่อยคมกริบหมุนวนปั่ดๆขึ้นสูง...
“ปั่ดดๆๆ~ แว้นนน!! แว้นนนๆ!!ครืดด! ครืดดด!!”
“เปรี๊ยะ!!~ เพล้ง!!!!~ เพล้ง!!!!~ “
เลื่อยไฟฟ้าตัดเลื่อยทะลุผ่านกระจกรถเข้ามาจนมันแตกละเอียด ผ่านพาดทับเฉือนคนร่างหนาของชายที่เป็นคนที่จอดรถรับจุนซูให้นอนจมกองเลือดทันที!!~
รวดเร็วจนแทบไม่มีเสียงกรีดร้องขอชีวิตของชายคนนั้น..ร่างหนาแข็งแกร่งของผู้ชายคนนั้นดิ้นทุรนทุรายกระตุก ร่างตาเหลือกถลนออกมาดิ้นพราดๆ~เพียงไม่กี่นาที จากนั้นก็แน่นิ่งไปต่อหน้าต่อตาของคิม จุนซูที่หวีดกรีดร้องออกมาเสียงหลงด้วยความรู้สึกหวาดกลัวจนเกินจะทนกับภาพที่เห็นจะๆ!!
ต่อหน้าต่อตา!!
“ถึงตาของนายแล้วนะ~ ต่อไปนี้..เราจะอยู่ด้วยกัน...”สิ้นเสียงนุ่มโทนต่ำโรคจิต..ร่างสูงของแจจุงเหยียบข้ามผ่านร่างหนาไร้ซึ่งลมหายใจของพลเมืองดีทันที..ร่างของผู้ชายคนนั้นถูกคมมีดของเลื่อยไฟฟ้าเฉือนตวัดร่างจนเละไม่มีชิ้นดี ไส้ม้ามไหลทะลักกองรวมกันที่ท้องจนน่าสยดสยองชวนอ้วกไม่น้อย~
ใบหน้าที่แสนน่ากลัวของแจจุงก้มใบหน้าลงมาในระยะประชิดกับใบหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัวของจุนซู..ใกล้ชิดจนได้กลิ่นลมหายใจเหม็นๆที่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อไหม้และกลิ่นควันไฟราวกับกลิ่นรมควันของเนื้อย่างไหม้เกรียม~
“ไม่!!~ แจจุงงงงงง!!!!~ ไม่!!!~ ฮึ่ก!!~ ฮื่ออออ!!”น้ำเสียงแหบแห้งของจุนซูกรีดร้องออกมาราวกับเสียงของนกหวีดที่พังแล้ว..สองแขนเล็กยกมือขึ้นบดบังป้องกันตัวตามสัญชาติญาณ..ใบหน้าหวานส่ายหน้าไปมาเร็วๆในขณะที่กำลังหลับตา..เสียงหวานสะอื้นร้องไห้ออกมาเสียงดัง..พร้อมกับร่างเล็กดิ้นทุรนทุรายก่อนจะสะดุ้งเฮื่อกกระตุกร่างลืมตาโพลง!! พร้อมกับเสียงลมหายใจดัง..
“เฮื่อก!!!~”ดวงตาเล็กลืมตาขึ้นมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลคลอที่หางตาเรียว..ร่างเล็กของจุนซูกระโจนพุ่งพรวดหมายจะกระโจนลงจากเตียง..
เตียงของโรงพยาบาล..
“ฝันร้ายเหรอครับ..”
“ไม่เป็นไรนะ~ คุณปลอดภัยแล้ว....”สองแขนแกร่งกอดรั้งร่างเล็กบอบช้ำของจุนซูไว้..อกหนาอบอุ่นดันขวางกันร่างเล็กของจุนซูไม่ให้ลืมตัวละเมอวิ่งหนีกระโจนร่วงลงไปนอนบนพื้นห้อง!!
“คะ..คุณ..ผ..ผมยังไม่ตายใช่มั้ย~ ฮึ่ก..ผมยังไม่ตาย...”
“ใช่มั้ย~ ฮึ่ก!!~ แจจุง..เค้า..เค้าจะฆ่าผม~”สองมือเล็กที่มีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดพันล้อมรอบยกฝ่ามือขึ้นมาปิดใบหน้า..นั่งสะอื้นร้องไห้ออกมาทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของพลเมืองดีที่รับจุนซูขึ้นรถมา..
“แจจุงไหนครับ..ตอนผมช่วยคุณมา..”
“ผมยังไม่เห็นใครเลยนะครับ..ผมเห็นแค่..คุณ...”ใบหน้าหวานของจุนซูที่พอมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างเพราะได้รับน้ำเกลือจากสายระโยงระยางที่เข็มปักคาที่หลังมือเล็กช่วยเพิ่มเรี่ยวแรงให้มีขึ้นมาบ้างเพียงนิดหน่อยก็ยังดี..
จุนซูส่ายหน้าไปมาช้าๆอย่างคนไม่ยอมรับความจริง..สองมือเล็กยกมือขึ้นมากุมที่หัวแน่น~ น้ำตาใสไหลออกมาช้าๆ ริมฝีปากเล็กที่แห้งแตกระแหงเอ่ยเรียกชื่อของคนๆเดิมซ้ำไปซ้ำมา..แผ่วเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน..
‘แจจุง...แจจุง..แจจุง..นายอยู่กับฉันนะ~’
‘ฉันต้องการนาย..’
TBC. 
ส่งความจิต และปรารถนาในใจ หลังจากที่ไรท์ปลดปล่อยนู๋จุนให้เป็นอิสระแล้ว..
และแน่นอน เรื่องนี้มันยังไม่จบ..อย่าเพิ่งนับศพคนอ่าน เอ้ย อย่าเพิ่งนับศพทหาร.. อยากให้อัพน้อย กว่านี้ หรือยาวกว่านี้บอก
พอดี อัพน้อย แล้วมีเหยื่อ รีเควสขอให้ยาวๆหน่อย..หึหึ..จัดหนักให้แล้วนะเหยื่อผู้น่า ( ลัก )
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=793761&chapter=17
Author:JaeSu InHeaven
Jaesu Heaven!!
ฟืคทูคิม สำหรับคนอ่านทูคิม ทุกคน อ่านแล้ว กลับไปเม้นที่เด็กดีด้วยน้า ไรท์เตอร์หนีการโดนแบนที่เด็กดี..Comment >> http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=793761
